☆● CaKiIE ●☆

วันนี้อยากมาสปอยน้องๆกันเต็มที่…แบบว่าไม่ไหวแล้ว….ที่ผ่านมาก็ไม่ได้ตามงานของน้องเลยซักนิดเดียว (ย้ำ…ว่าไม่ได้ตามเลยจริงๆ) พอกลับมาดูอีกทีก็เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ เอิ่ม…ไม่ได้คิดมากไปเองนะว่าจิเนนเล่นหูเล่นตามากขึ้น (ถึงแม้ว่าดูเผินๆจะปกติก็ตามทีเหอะ) แต่ตานี่วิ้งได้ใจมาก บวกกับทรงผมก็เลยพอจะเดาหน้าตาในอนาคตได้อยู่ลางๆ

ส่วนยามะดะตอนแรกไม่อยู่ในสายตาเลย (แอบรู้สึกผิดว่ะ) แต่พอหาโหลดดูไปเรื่อยๆก็โอเคอ่ะ น่ารักๆๆๆ แต่เสียที่ว่าทำไมต้องคู่กับยาบุด้วยวะ ไม่ชอบเลยยยยยยยย น้องโตขึ้นต้องเหมือนโซวจาแน่ๆ มั่นใจ !!!! 

สำหรับซิงเกิ้ลคราวนี้ พั๊นบอกว่าไม่เพราะแต่ทำไมตูฟังเองแล้วมันก็โอเคดีล่ะวะ แบบว่าให้บรรยากาศกีฬากันได้ดีจริงๆ แถมยังไม่ทิ้งคอนเซ็ป HSJ อีกต่างหาก….โอ้ยยย อยากเจอน้องงงงงงง ยามะ + จิเนนจะน่ารักไปไหนเนี่ย….

++++++++++

แอบนอกรอบ ชอบรูปนี้มากๆๆๆๆ เป็นสัญลักษณ์ของม.วาเซดะล่ะ(หมีใส่ชุดครุย) วันจบได้โอกาสลวนลามก็เลยถ่ายมาให้ดูกันขำๆ อิอิ ชอบบบบบบ

 ++++++++++

วันจันทร์นี้แล้วสินะ เฮ้อ….ทำไมเวลามันผ่านไปเร็วนักวะ แต่ช่างมัน คิดขำๆไว้มันก็คงจะไม่แย่เกินไปหรอก (มั๊ง)

สองสามวันนี้ใช้เงินหยั่งกะเบี้ย เหอๆ แบบว่าผลาญพ่อกับแม่แหลกลาน จำได้ว่าแม่ให้มา 2 หมื่น พร้อมกับกระโยคที่ว่า ” ใช้เงินประหยัดๆนะ ” แต่นี่ผ่านมาได้ไม่เท่าไหร่ เหลือไม่ถึง 5 พัน T^T นี่กรูใช้อะไรไปฟระ !!!! 

เมื่อวันศุกร์ไปซื้อชิตะงิ(ขอเว่อร์ใช้ญี่ปุ่นหน่อย - -” แบบว่าใช้ไทยมันแปลกๆอ่ะคำนี้) มา  ตอนที่กำลังซื้อแม่ก็เบรกตลอด ไอ้เราก็ว่าจะพอๆๆๆ คิดว่าซื้อแค่พอใช้ แต่สุดท้ายกลับมาบ้านแล้วลองเอามาเทรวมกัน ปรากฏว่าอย่างกับภูเขาย่อมๆก็ไม่ปาน เหอๆ มันเป็นการซื้อชิตะงิที่เยอะมากที่สุดในชีวิต 555+

ภาพนี้เป็นแท๊กครึ่งบน ส่วนครึ่งล่างยังไม่ได้แกะออก (ยังขี้เกียจซักอยู่ 555 )

จริงๆก็ถ่ายภาพเสื้อกันหนาวไว้เหมือนกันนะ แต่เหมือนแสงและสีจะไม่อำนวย ก็เลยคิดว่าไม่เอาลงจะดีกว่า ไว้รอตอนใส่แล้วค่อยถ่ายมาให้ยลโมกันทีเดียวเลยละกัน

สรุปแล้วเหมือนตั๋วคอนน้องจะถูกกว่าที่คิด (มันเป็นแบบที่เจ้าของเค้ายังไม่รู้ที่นั่งอ่ะ ต้องรอบริษัทอีกที) อืมมม เห็นว่าราวๆ 6000 กว่าเยนอ่ะ ซึ่งเราดูที่โยโกฮาม่าฮอล เดือนหน้าโน้น ตอนแรกก็ว่าจะไม่ดูแล้ว แต่ไปๆมาๆ พอพี่เกดบอกว่าตั๋วถูกก็เลยเอาวะ ดูก็ได้ (อยากเห็นยามะ กับจิเนน >__<) ดูรอบวันที่ 6 รอบสุดท้ายพอดี

พอจบจากคอนน้อง….ก็ถึงเวลาเก็บเงินอย่างเดียว เพราะเหมือนเดือน 8-9 อาจจะไม่กลับไทยแล้ว เราก็คงต้องตุนเงินเอาไว้ดูคอนวินส์ เฮเซย์ แล้วก็คัตตุน เหอๆ แบบเอากันให้ตายไปข้าง - -” อยากรู้จริงๆว่าจะมีเงินเก็บเอากลับมาไทยบ้างมั๊ยวะ นึกแล้วอนาถใจ แต่ก็อยากดู ฮือ….ความคิดกับสิ่งที่ควรจะทำมันดูขัดแย้งกันจังเลยอ่ะ

 ป.ล. ไอปุ๋ยบ้า อย่าลืมเก็บอากาศที่ฟลอลิดามาฝากด้วยล่ะ 555

เครียดดดด…..ตอนนี้ประสาทใกล้จะหลอนเต็มทน อ่านหนังสือไม่ทันแล้วอ่า T^T เหลือเวลาอีกไม่ถึงเดือน เหอๆ ยิ่งคิดยิ่งใจหาย จำได้ว่าเพิ่งผ่านเดือนกันยามาเอง นี่อะไรวะ แปล๊บๆจะเมษาแล้ว

เมื่อวันก่อนก็เครียดเรื่องตัวเองด้วย แบบว่าพอมานั่งคำนวนทั้งหมด เลยรู้สึกว่านี่ตูใช้เงินเหยียบแสนคนเดียวเลยหรอวะ ไหนจะยังไม่รวมเงินในอนาคตอันใกล้ที่จะต้องใช้ตะหากอีก เฮ้อ…..นี่สมแล้วจริงๆที่จะโดนไอ้เอกด่าบ่อยๆว่า ” เกิดมาล้างผลาญ ”  (- -a)

ไหนจะมาประสาทกินกับหนังสืออีก เออ….กรูจะตายมั๊ยเนี่ย ตอนเช้าอ่านอิ้ง ตกดึกอ่านญี่ปุ่น ถึงสมองจะแบ่งเป็นฝั่งซ้ายกับขวา แต่อายุเท่านี้มันเพิ่มรอยหยักได้ไม่เร็วเท่าเมื่อก่อนแล้วนะ ฮือ….นี่ขนาดวันนี้อ่านแค่ 4 ช.ม.ก็แทบจะบ้าตาย ประมาณว่าไม่ไหวแล้ววววว พอดีกับเพลง Ageha รันดอมขึ้นมาดี ไอ้เราก็เลยแหกปากลั่นบ้าน (จนโดนด่า) เพื่อระบายความเครียดไปซะงั้น ฮึ่ม……การอ่านหนังสือเนี่ยมันหนักใช่เล่นเลยน้า ~~~

อันนี้เป็นพูริที่ไปถ่ายมาเมื่อวันศุกร์ ตู้นึงเหมือนไปถ่ายที่ร้านขายหลอดไฟ ส่วนอีกตู้เหมือนไปถ่ายที่ร้านขายถ่าน เหอๆ สีโคตรจะต่างกันอ่ะ นี่ขนาดปรับโฟโต้ช๊อปแล้วนะ แต่โทษทีเถอะที่มันออกมาได้เท่านี้ - -”

ต่อจากนี้คือเวลาซื้อของ จากที่คิดว่าอยากจะอิ๊บเงินแม่เอาไว้จ่ายค่าตั๋วคอนก็เป็นอันทำไม่ลง - -”  แล้วตูจะทำไงดีฟระ เวรกรรมจริงๆ ไม่น่าใช้เงินไปกับการซื้อนิยายเลย ให้ตายสิ  สงสัยต้องอดข้าวเพื่อเคตะ 5555 (ดูน่าสงสารดีม๊ะ)     

ป.ล. เห็นพ่อกับแม่เครียดก็เครียดตาม เซ็งเป็ดดดดดดดดดดดดดดดดด

ทั้งๆที่ช่วงนี้มีเรื่องให้ทำเยอะแยะไปหมด แต่ทำไมถึงรู้สึกเหมือนว่าต้องอยู่คนเดียวชอบกลนะ……ที่ผ่านมาก็เข้าใจตัวเองมาโดยตลอดว่าเป็นคนมี ” โลกส่วนตัว ” สูง แต่พอมาคิดๆดูแล้ว เราว่าเราก็ไม่ได้เป็นถึงขนาดนั้น พูดไม่ถูกเหมือนกันแฮะ แต่เราก็มั่นใจว่าเราไม่ได้ขวางโลกเหมือนอย่างที่แต่ก่อนคิดๆกัน อืม…..หรือที่รู้สึกแบบนี้นี่เป็นเพราะกำลังจะต้องไปอยู่ในที่ที่ไม่ชินกันนะ ที่รู้ๆคือมันหดหู่สุดๆเลยอ่ะ

บางครั้ง…มันเหมือนเป็นการท้าทายตัวเองในการที่จะตัดสินใจคิดอะไรอย่างที่แปลกออกไป การเงียบในวงสนทนาที่ทุกคนเฮฮา หรือแม้แต่สีหน้ายิ้มแย้มในขณะที่คนอื่นกำลังเศร้า จริงๆการแสดงออกก็มีความสำคัญ ไม่ว่าจะทั้งคำพูด หรือทางไหนก็ตาม แต่เราคิดว่าเราเป็นคนอย่างที่เก็บความคิดเอาไว้ในหัวมากกว่า ที่ไม่พูด ไม่ใช่ว่าไม่คิด ที่ไม่แสดงออก ไม่ใช่ว่าไม่รู้สึก มันอาจจะกลายเป็นบุคคลิกเราไปแล้วที่ดูเหมือนจะเย็นชา ไม่แยแสใครๆ แต่เรารู้ดีว่าเราไม่ใช่คนแบบนั้น  คนอื่นจะมองยังไงเราไม่มีสิทธิ์ห้าม เพราะประสบการณ์ของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน คนนึงอาจจะมองว่าสิ่งหนึ่งดี ตรงข้ามกับอีกคนนึง ที่มองว่าสิ่งเดียวกันนี้ดูเลวและแย่ยิ่งกว่าเป็นไหนๆ  สรุปแล้ว….คนที่เรารักแสนรัก อาจจะเป็นคนที่คนอื่นจงเกลียดจงชังก็เป็นได้ แล้วเราจะเลือกเป็นฝ่ายไหนล่ะ ??? จะเชื่อใจ ” เพื่อน ” ตัวเองต่อไป หรือจะ ” หักหลัง ”

ความเป็นเพื่อน ดูเหมือนเป็นคำที่สวยหรูนะ ซึ่ง…..เราคิดว่ามันเป็นทั้งสิ่งที่หนาแน่น แต่ก็เปราะบางในเวลาเดียวกัน เราสามารถเลือกได้ว่าอยากให้มันดูชัดเจนขึ้นหรือว่าอยากให้มันเบาบางเสียจนความสัมพันธ์นั้นมันหายไป 

แต่ในเมื่อเป็น ” เพื่อน ” กันแล้ว ทำไมถึงไม่คิดจะรักษามิตรภาพนั้นไว้ล่ะ ฝ่ายตรงข้ามอาจจะทำให้เราหงุดหงิดบ้าง โมโหบ้าง หรือทำอะไรที่ขัดใจเราบ้าง แต่ในทางกลับกัน….เราก็คงต้องเคยทำให้เพื่อนรู้สึกไม่ดีเหมือนกัน……..ใช่มั๊ย ???  แล้วเราจะเคยรู้ตัวบ้างมั๊ยล่ะ ว่าเราเคยทำนั่นทำนี่แล้วเพื่อนเราไม่พอใจ……..ลองถามตัวเองแล้วคิดถึงเพื่อนดูว่าเคยรู้สึกแบบนี้บ้างมั๊ย

ที่มาอัพอย่างนี้ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน เหมือนว่าเรากำลังอยู่ในช่วงอายุวัยทองที่ไม่มีลูกหลานคอยดูแลเสียอย่างงั้น อย่าถือเลย….ช่วงนี้เราแค่รู้สึก Alone ขึ้นมาก็แค่นั้น เฮ้อ…..ความรู้สึกของมนุษย์เนี่ย มันเยอะแยะ มากมาย ซับซ้อนจนแทบจะไม่เข้าใจตัวเองเลยซะจริงๆ

ป.ล. วันนี้อัพอะไรไม่รู้เรื่อง มือมันไปเองอ่ะ  บ้าได้อีกมั๊ยล่ะ (- -”)

Audio clip: Adobe Flash Player (version 6 or above) is required to play this audio clip. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

สรุปว่า….ไป 31 มีนาคม 2551 เวลา 23.30 น. !!!!!!

-> เขียนบอกไว้หนาขนาดนี้คงพอแล้ว คือเข้าใจอารมณ์เพื่อนแหละนะที่จะถามถึง แต่ถ้าถามทุกวันวันละ 2 หนนี่มันก็กะไรอยู่นะเว้ย เพราะฉะนั้นตอนนี้ไม่รับคำถามว่า ” ไปวันไหน ” แล้วนะ (จริงๆไม่ใช่ว่ารำคาญหรอก แต่พอบอกทีไรมันหดหู่ขึ้นมาซะทุกทีน่ะสิ ฮืออ T^T ยังอยากอยู่ไทยให้นานกว่านี้ง่ะะะ)

-> พูดถึงเรื่องวันไป…ก็ไม่วายจะเซ็งเรื่องที่ได้ข่าวว่าน้องจะมาพัทยา ประมาณว่า ” เออ…..ตูก็อยากตามน้องเหมือนกันนะ ” แต่ถ้าลองคิดในความเป็นจริงแล้ว….ว่าต่อให้ยังอยู่ที่นี่…..แต่พ่อกับแม่ก็คงไม่ให้ไปหรอก…. เพราะฉะนั้นผลลัพท์ที่ได้ก็คงไม่ต่างกัน - -” ก็เลยพยายามไม่คิดอะไรมาก เอาไว้ถ้ามีโอกาสหน้าค่อยว่ากันดีกว่า ตอนนี้เครียดเรี่องเรียนดีกว่ามั๊ยตู T^T

-> ไป 31 นี้ แต่วันกลับยังไม่แน่นอนเลยอ่ะ ไว้ใกล้ๆแล้วจะมาบอกอีกทีเด้อเพื่อนๆ (ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับความเป็นห่วง)

+++++++++++++++++++++++++++++

 -> วันจันทร์นี้ปุ๋ยก็จะไปอเมริกาแล้ว เพราะฉะนั้นถ้าเราได้พบกันเมื่อไหร่ก็จะถือว่าเป็นครั้งท้ายสุดสำหรับการจะได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง (งงมั๊ยเนี่ย 555+) เอาเป็นว่าก็พยายามมากๆแล้วกัน แกพยายามอยู่ที่อเมริกา ส่วนชั้นก็จะพยายามอยู่ที่ญี่ปุ่น ไว้กลับมาอีกทีแกก็พูดอิ้งซะ แล้วชั้นจะได้พูดญี่ปุ่น (??~) จะได้คุยกันไม่รู้เรื่อง ฮ่าๆๆๆๆ

 -> เรื่องเซียมซีก็ด้วย อย่าคิดมากเว้ยๆๆๆๆๆ ทำให้ดีที่สุดก็พอ (อันนี้บอกตัวเองด้วย ฮืออ)

+++++++++++++++++++++++++++++

-> วันศุกร์ที่ผ่านมาเหมือนจะเจอเรื่องอะไรเยอะแยะ ที่สำคัญก็คือได้กินเนื้อเป็นครั้งแรก (หัวเราะ) พอดีว่าตรงกับวันเกิดพี่วิน ก็เลยยกขโยงไปกินกัน มันเป็นอะไรที่สนุกโคตรรรร อร่อยด้วยอ่ะ พอดีว่ากินแบบบุฟเฟต์ก็เลยสั่งกันระนาว ฮาได้อีก >___<  อันนี้ถ่ายภาพเนื้อชิ้นแรกในชีวิตมาให้ดูกัน 5555+ เห็นแล้วก็อยากกิน หุหุ

-> หลังจากที่เมามันกับร้านเนื้อจนได้ที่ก็ไปกินไอติมกันต่อ แต่นั่นมันไม่สำคัญเท่ากับตอนกลับบ้าน พอดีว่าต้องไปแวะลงสยาม ตอนนั้นก็….ทุ่มครึ่งได้แล้วมั๊ง แถมไม่ได้บอกแม่ไว้อีกว่าจะกลับดึก ก็เลยรีบจ้ำๆๆๆๆๆ แต่ท้ายที่สุดก็ต้องมาหยุดยืนอยู่ข้างเวที AIS เพราะน้องพิท (รักแห่งสยาม) มาโปรโมทหนังสั้นของพี่มะเดี่ยวเรื่องใหม่ มันเป็นอะไรที่แบบบังเอิญโคตรรร แล้วด้วยความโง่หรือเซ่อของตัวเองก็ไม่รู้ที่เดินหน้าตายผ่านทางหลังเวที (ใจจริงกะเดินจากต้นซอยไปท้ายซอยเท่านั้นเอง) แล้วก็บังเอิญเห็นว่าเป็นวิวดี (มากๆ) ก็เลยยอมยืนดูต่อ คือ คือ คือพิทน่ารักมากอ่ะ ดูเหมือนจะแตกสาวยิ่งกว่าตอนไปตามแรกๆนะเนี่ย ไอ้เรายืนบนฟุตบาทติดขอบ เลยรู้ได้ว่าน้องท่านสูงมากมายขนาดไหน แต่นะ…..ได้เห็นตอนที่เลิกเพ้อไปแล้วมันก็แค่นั้น เพียงแต่คิดว่ามันช่างประจวบเหมาะอะไรเช่นนี้ เพราะวันนั้น บีทีเอสมันดันย้ายสายไปหมอชิตกระทันหัน เราก็เลยต้องนั่งย้อนกลับมาลงสยาม แถมถ้าไม่เดินผ่านซอยนั้นก็คงไม่ได้เจอน้องอีก  คือทุกอย่างมันทำให้ได้เจอพิทอ่ะ เลยรู้สึกดีนิดๆ 555+ จากนั้นก็เลยบ้าไปเลยค่ะ โทรไปกรี๊ดกร๊าดกับกบน้อยซะยกใหญ่ ฮาโคตรรรอ่ะ เสียดายที่เรื่องใหม่นี้โอ้ไม่ได้เล่นด้วย ไม่งั้นก็คงได้เห็นไปแล้ว หุหุหุ

+++++++++++++++++++++++++++++

ป.ล. อยากจัดการบล๊อคให้เรียบร้อยกว่านี้ แต่ยังไม่มีเวลาเลยอ่ะ รอก่อนๆๆๆ

ป.ล. เมื่อไหร่กรูจะอ่านญี่ปุ่นจบวะ เดี๋ยวนารุโตะ เดี๋ยวดรากอนบอล แม่งง~~~ (บ่นตัวเอง)

+++++++++++++++++++++++++++++

สุดท้าย…ขอทิ้งข้อความโดนๆเอาไว้ซะ 1 ประโยค (พอดีได้ยินทางวิทยุมา)

” สิ่งที่จะทำให้หัวใจที่ตายไปแล้วกลับมามีชีวิตใหม่ได้อีกครั้งก็คือ หนึ่งความแค้น และสองคือ….ตวามรัก “