☆● CaKiIE ●☆

วันนี้โดดมาอัพตอนตีหนึ่งครึ่ง (ของที่นี่) แบบเป็นอะไรที่ไม่ไหวแย้ววว มีความสุขสุดๆ เนื่องจากการรำในงานริวกักเซย์ได้ผ่านไป แล้วก็ได้กอดใครบางคน + ถูกใครบางคน(อีกคน)ชมว่า ” น่ารัก ” อิอิ ตอนที่ได้ฟังน่ะก็ตีหน้าเฉยๆนะ แต่ในใจเนี่ยโคตรจะเขินอ่ะ จริงๆเพื่อนคนต่างชาติก็บอกว่าเราแต่งชุดไทยขึ้น  แต่น้า ทั้งๆที่เป็นคำพูดเดียวกัน แต่คนพูดต่างกัน มันกลับให้ความรู้สึกที่แปลกไปได้อย่างสิ้นเชิง โฮ เขินได้อีกอ่ะ ที่พูดนี่ไม่ได้หมายความว่าเราหลงรักเค้าหรอกนะ แต่เป็นแค่ ” ปลื้ม ” อ่ะ คนๆนั้นใจดีมาก จริงๆมันอาจจะเป็นนิสัยพื้นฐานของประเทศเค้า แต่เราก็ยังรู้สึกดีอยู่ดีน่ะแหละ อิอิ

กับคนที่เราได้กอดด้วยก็เหมือนกัน วันนี้ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอ เพราะว่างานมันเริ่มหกโมงเย็นอ่ะ คือ ไม่ไหวแล้ว ตอนที่เจอกัน เค้าเดินเข้ามาที่ซุ้มอาหารไทย แล้วก็บอกว่า อื้มม ใส่ชุดนี้น่ารักดีนะ พอถึงตอนที่เราแสดง เค้าก็ทำปากประมาณว่า ” พยายามเข้านะ ” และที่สำคัญ คือตอนที่งานเลิกอ่ะ เค้าเดินเข้ามาแตะไหล่แล้วก็บอกว่า ” ที่เต้นน่ะ ดีแล้วนะ ” เราก็เลยกอดเค้าไปทีนึง (นึกแล้วก็ขำดีอ่ะ) เพราะเหมือนเค้าจะตกใจที่เราไปกอดเค้าอยู่เหมือนกัน โฮะๆๆๆๆ ดีใจมากกกกกกกกกกกกก มากถึงมากที่สุดอ่ะ นี่เดือนหน้าก็จะถึงวันเกิดเค้าแล้วด้วย ไม่รู้จะให้อะไรดีเลย (เพราะให้นาฬิกาแฮนเมดจากไทยไปแล้ว) อิอิ เขินนนน เสียดายแต่ว่าไม่ได้ถ่ายรูปด้วยกันมา ไว้ถ้ามีโอกาสจะขอเค้าถ่ายรูปแล้วจะเอามาให้ดูละกันนะ

================

ONE LOVE

บ้าไปแล้ว เคตะทำคลั่ง (จริงๆนะ) หรืออาจเป็นเพราะหลังๆนี้ความรู้สึกแรกๆมันตีตื้ขึ้นมาจนรู้สึกอึดอัดไปหมด (ไม่ได้แหลเลยนะเนี่ย) ความหมายก็ดีด้วยอ่ะ ชอบบบบบ โคตรของโคตรชอบอ่ะ เสียงเคตะทำให้คิดไปไกลแสนไกล นี่สิ้นเดือนหน้าก็จะมีวินส์เดย์ 27 มาละ มาพร้อมกับตารางคอนพร้อมทั้งเปิดจอง อิเค้กจะตายให้ได้ เงินก็ใช่ว่าจะมี ไบท์ก็ยังไม่ทำ โฮกกก จนได้อีกเหอะ แต่ช่างมันๆๆๆ ตอนนี้มีความสุขกับเสียงเคตะไปพลางๆก่อนดีกว่า

อ้อ เดือนหน้าคิดว่าคงซื้อมือถือแล้ว คราวนี้คงได้เจอเคตะทุกวัน (ในมือถือ) ฮ่าๆๆๆๆ บ้าไปละตรู T___T ยังไงไว้จะมาบอกเบอร์อีกทีน่อ

ปล. พี่นัท เรื่องซีดีอ่ะ เดี๋ยวเค้กไปดูให้ (แถวมหาลัย มี TSUTAYA) แต่เค้กก็ไม่รู้อยู่ดีอ่ะว่าจะสั่งได้รึป่าว ยังไงไว้จะมาบอกอีกทีเน่อ แต่ถ้า TSUTAYA มี..เดี๋ยวรอเงินเดือนออกแล้วเค้กซื้อไว้ให้ก่อนเลย  ^^V

ปล. มีความสุขไม่ได้เท่าไหร่ พรุ่งนี้ก็ต้องอ่านหนังสืออีกแล้ว เฮ้อ

ปล. ลองฟังกันดูนะ รับรองว่าเพราะแน่นอน

================

ONE LOVE

胸一杯の愛が　僕に勇気をくれた
壊したくないんだ　いつまでもmy way
寂しくなったときは　またここに来て泣いていいから
if you won’t love

忘れないよ　夏の匂いを　二人の影　揺れてる向日葵
one love　眩しい季節が　僕らをもっと近くしたね
隣にただ　君がいれば　どんなことも　できる気がしたよ
one love　次の世界でも　僕らはきっと　繋がってる

Woo　気付いてるよ　ふたリ遠くへ　離れること
止まらないこの涙は　いつの日にか乾くかな
say good-bye my love…

君にもらった言葉　大切にしてくよ
これからの僕を変えるからmy way　
夢失ったときは　またここに来て思い出すよ
if you won’t love

　
限りある時の中で　見えない運命に怯えても
my love　輝きは永遠に
胸に残る痛み、喜び　きっと一つの生きた証
だから今をフルに生きよう
そしてまたここで　君と逢いたい

君の笑った顔が　僕を強くしたよ　壊したくないんだ
いつまでもmy way
寂しくなったときは　またここに来て泣いていいから
if you won’t love

君にもらった言葉　大切にしてくよ
これからの僕を　変えるから　my way
夢失ったときは　またここに来て思い出すよ
if you won’t come

วันนี้มีเรียนตัวเดียว…คือภาษาอังกฤษ แบบว่าขำได้อีกอ่ะ อาจารย์พูดอังกฤษไม่รู้เรื่อง ไอ้เรานั่งเรียนไปก็เบลอไป อาศัยว่ามีหนังสือประกอบไปด้วย (ไม่งั้นก็เอ๋อคาห้องมันนั่นล่ะ) พอเรียนเสร็จก็ดิ่งไป ซีทาย่าเลยค่ะ จำได้ว่าพี่เกดบอกว่าที่นี่จะขายซิงเกิ้ลก่อนวันวางแผนก็เลยไปเดินด้อมๆมอง แต่บนชั้นซีดีมันไม่มีอ่ะ พอดีเห็นพนักงานมาเรียงแผ่นก็เลยเข้าไปถาม ตอนแรกว่าจะถามภาษาญี่ปุ่น แต่ไม่เอาดีกว่า กลัวพี่แกรัวกลับมาเป็นชุด เลยกระแดะถามเป็นภาษาอังกฤษไปซะงั้น ซึ่งภาษาอังกฤษตูก็ใช่ว่าจะฟังรู้เรื่อง = =” แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ได้มาจนได้ล๊อคแรก ฮ่าๆๆๆ เค้ายังวางไว้ตรงหลังเค้าเตอร์อยู่เลย คิดว่าคงจะเอามาเรียงนชั้นพรุ่งนี้ (วันวางแผง) ล่ะมั๊ง

ตอนแรกว่าจะขยัน เอารายงานภาษาอังกฤษที่ต้องพรีเซ็นมานั่งอ่านๆๆ แต่คิดไปคิดมาก็เลยเอาซีดีกลับมาริปลบอร์ดก่อน (หน้าที่รปภเข้าสิง) แต่ที่จะตายให้ได้คือดีวีดี ไม่ไหวแล้วอ่ะ โคตรจะฮากับคำถาม ชอบตอนที่ถามริวว่า ตอนที่กำลังถ่ายปกวินส์เวิร์กอ่ะ กำลังคิดถึงอะไรอยู่ พี่แกตอบว่า ” ชิสุกะซังน่ะ สวยจังเลยนะ ” คือ…..ขำกันได้อีกอ่ะ เพราะเหมือนริวมันจะทำท่าเอ๋อๆ ดูเก้ๆกังๆ ดี โคตรจะน่าร๊ากกกก แต่เราก็ฟังไม่รู้เรื่องทั้งหมดอ่ะนะ รู้แต่ว่าเคตะสงสัยอ่ะ ประมาณว่าไม่มีนะสต๊าฟคนนี้ แล้วก็ถามว่า ซิสุกะเนี่ยทำงานอะไร ริวก็เลยบอกว่ากร๊าฟฟิคดีไซน์ (ใช่ป่ะวะ ไม่แน่ใจ ลืมแล้ว T___T) นั่นแหละๆๆๆ ชอบอ่ะ ดูไปก็ฮาไป วันนี้เลยเลิกเครียดเรื่องงานไปได้พักใหญ่ๆ (แต่หลังจากนี้อีกไม่นานก็คงเริ่มเครียดอีกนั่นแหละ โฮฮ)

ริวๆๆๆๆ ริวอนลี่ ฮ่าๆๆๆ จริงๆเคตะก็น่ารักนะ ในไฟล์พูดแบบรู้เรื่องมากกว่าทุกที เน้นจนฟังได้มากกว่าที่ชอบพูดในลำคออ่ะ แต่ก็พูดไม่ถูกเหมือนกัน อาจเป็นเพราะยังจำวันที่ริวทิ้งสายตายั่วแฟนๆในอิเว้นได้ล่ะมั๊ง ก็เลยแอบคลั่งอยู๋ในใจลึกๆ ฮ่าๆๆๆ ชอบอ่า แล้วก็แอบเห็นใจที่เคตะชอบตบหน้าผากด้วย ฮึ่มๆๆๆๆๆ

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

วันนี้ลงโปรแกรมใช้เว็บแคมของโน๊ตบุ๊คถ่ายภาพได้แล้วแหละ แต่ว่ามั่วอยู่นานพอสมควร ทำไปก็กลัวว่าคอมจะแฮ้งไป (จริงๆแฮ้งไปรอบนึง) ภาพไม่ค่อยชัดเท่าไหร่อ่ะ แค่ก็พอไปวัดไปวาได้ อย่างน้อยเวลามีอะไรของวินส์ก็จะได้ถ่ายเฉพาะกิจลงบอร์ดไปก่อน อันนี้ภาพประเดิมๆๆๆ รอไว้ไปซื้อกล้องแคนนอนแล้วจะถ่ายมาให้ดูใหม่ (แต่ได้ข่าวว่าไม่ใช่พันสองพันเยนนี่สิ Y__Y)

ปล เป็นไงหละ ภาพยังแอ๊บแบ๊วได้อีก ฮ่าๆๆๆ

ปล คิดถึงเมืองไทยมาก แต่ก็เริ่มไม่อยากกลับตอนซัมเมอร์แ้ล้วอ่ะ T^T

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

EDIT (ตอนเกือบจะตีสองที่นี่ เหอๆ - -”)

ไม่ไหวแล้ว ชอบเพลงนี้มากกก ไม่ไหวแล้ว ฟังเพลงนี้แล้วยังรู้สึกว่ารักเคตะได้อีก โฮฮฮฮ ชอบๆๆๆ ลองกดฟังกันดูน้า ตอนแรกว่าชอบ AMEATO แล้วนะ มาฟังเพลงนี้แบบชัดๆแล้วยังชอบมากกว่าได้อีก โฮะๆๆๆๆ เพราะมาก !!!!!!!!!

 [MEDIA not found]

งานเข้ามากๆช่วงนี้ แบบว่าโคตรจะเครียดอ่ะ เมื่อวันพฤหัสที่แล้วมีพรีเซ็นตัวนึงที่โดนสั่งให้ทำ มันเป็นงานคู่อ่ะ ให้รายงานเกี่ยวกับประเทศของตัวเอง เหมือนวิชานี้จะมีงานคู่แค่ครั้งเดียว แล้วต่อไปก็จะเป็นรายงานเดี่ยวหมดทั้งสองเทอม พอรู้แล้วอิเค้กเครียด เครียดมากถึงมากที่สุด แบบน้ำตาแทบจะไหลออกมาอีกให้ได้ (ไม่ได้แหลนะ เรื่องจริงเหอะ) ถ้าคนที่สนิทกันก็คงจะรู้ว่าอังกฤษโง่มาก ขนาดพูดกันธรรมดายังจะไม่รู้เรื่อง แล้วนับประสาอะไรกับจะให้รายงานวะ

ตอนแรกก็เครียดเรื่องงานคู่เนี่ยแหละ มันเหมือนว่าตัวเองไม่ได้ช่วยอะไรแอนเลย เพราะแอนเป็นคนที่แปลจากไทยเป็นอังกฤษให้อ่ะ คืออ อ เราเกรงใจแอนอ่ะ แล้วก็ไม่อยากเป็นตัวถ่วงแอนด้วยT___T นั่นล่ะ….ช่วงนั้นก็ซึมๆไปเลยอ่ะ คิดแต่ว่าอยากกลับไทยมาก (แต่ไม่กลับหรอก บ่นไปงั้นเอง) พอหลังๆเริ่มมาเครียดเรื่องงานเดี่ยวตัวเองแทนแล้ว ดูนะ ไม่รู้ว่าเวอร์ไปมั๊ย แต่งานเดี่ยวยังมาไม่ถึง อิเค้กก็กระต่ายตื่นตูมเครียดล่วงหน้าไปซะงั้น - -” เหอๆ แต่ยังไงๆมันก็อดคิดไม่ได้อยู่ดีนี่หว่า เกิดมายังไม่เคยพรีเซ็นภาษาอังกฤษต่อหน้าเพื่อนๆเลย แล้วไหนจะต้องมาโดนคนฟังรายงานมาถามเราอีก ฮ่วยยย เครียดนะเนี่ย T____T ตอนนีอยากเก่งออังกฤษมากกว่าแล้วง่า

หลังจากแทบจะทึ้งหัวตัวเองตายเป็นร้อยรอบก็ค่อยอารมณ์ดีขึ้นหน่อยเมื่อได้เอกสารจากวินส์เดย์ เฮ้อ บัตรแฟนคลับปีนี้ก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง ทั้งสีทั้งอะไรหลายๆอย่างยังเหมือนเดิมเปี๊ยบบบ แต่ก็นะ เพราะเคตะช่วยชีวิตไว้จริงๆเลยทำให้ไม่ค่อยเครียดเรื่องงานเท่าที่ผ่านมา แบบว่าเพ้อมาก เก็บเอาไปฝันเลยอ่ะ ฮ่าๆๆๆๆ นี่ยังชอบเคลิ้มเวลาฟังซัมแวร์ในอิเว้นอ่ะ โอยยย เคตะเสียงดีได้อีก ปลื้มม ~~~~

เรื่องวินส์ไปเวียดนามนี่ก็โคตรจะอยากไปอ่ะ แต่นะ ด้วยอะไรหลายๆอย่างเลยทำให้ไปไม่ได้ เฮ้อ เจ็บใจเหมือนกัน แต่ดูเหมือนพั๊นก็กำลังประสบปัญหาอยู่ ยังไงก็สู้น้าเจ้าลูกชาย ไปเจอเจ้าชายที่ทางช้างเผือกให้ได้ล่ะ ฮ่าๆๆ โชคดีๆๆๆๆ

ปล ถึงยังไงก็ยังคงเครียดอยู่ดี เครียดดดดดดดดดดด

ปล ขอบคุณพี่ตาสำหรับของนะ รีบๆส่งมา น้องรออยู่ จุ๊บๆ ฮ่าๆๆๆ

ตอนนี้อากาศไม่ได้ทารุณเหมือนที่ผ่านๆมาแล้วนะ แบบว่าสามารไปเรียนได้โดยใส่แค่เสื้อคลุมทับบางๆชั้นเดียว กำลังเย็นพอดีเลยล่ะ !!

เมื่อวันก่อนไปอากิฮาบาระมา คือ….มันมีอะไรที่อยากได้เยอะแยะไปหมดเลยอ่ะ ติดเสียที่ว่าเงินมันไม่พอ จริงๆจะซื้อก็ซื้อได้ล่ะนะ แต่เหมือนเผื่ออนาคตด้วยไง กลัวว่าถ้าซื้อไปตรูอาจจะไม่มีเงินกินข้าวได้ T^T ก็เลยตัดใจไม่ซื้อซะ แค่ดิกญี่ปุ่นก็ล่อไปเกือบสามหมื่นเยนแล้ว ไหนจะเฮดโฟน โคมไฟอีก สุดยอดกันเลยค่ะคราวนี้ ค่าใช้จ่ายมาเป็นหางว่าว (พอเจอแบบนี้ก็เริ่มจะเสียดายแล้วที่ใช้เงินหมดไปหลายหมื่นกับเคตะเนี่ย โฮฮฮ) จากอากิฮาบาระก็คิดว่าจะไม่ต้องใช้อะไรอีก

ปรากฏว่าวันนี้ต้องไปชินากาว่าไปทำบัตรไบท์แล้วก็รีเอนทรี โห่ หมดไปเกือบหมื่นเยน จอร์จมากๆ ตอนนี้เงินในตัวร่อยหรอลงทุกที ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ใครก็ได้ส่งเงินมาให้หน่อยยย ยยย ยยย

สงกรานต์ไทยเป็นยังไงกันบ้างอ่ะ ได้ข่าวว่าร้อนจนตับจะแตก พูดถึงไทย สองสามวันนี้เหมือนตัวเองจะบ่อน้ำตาตื้นได้ง่ายมากๆ เวลาคุยกับที่บ้านแล้วมีคำพูดซึ้งๆมานะ อิเค้กได้ซี๊ดทุกที หรืออาจเป็นเพราะเปิดเทอมแล้วก็ไม่รู้ ก็เลยเครียดๆด้วยอ่ะ ฮือ ตรูเรียนไม่รู้เรื่องงง งงง

อยากกินก๋วยจั๊บท่าดินแดง อยากกินก๋วยจั๊บเยาวราช อยากกินน้ำพริกชะอม อยากกินข้าวต้มหมู อยากกินปลาดุกผัดพริก อยากกินอาหารไทยโว้ยยยยยยยยยยยยยยยย  อีกไม่นานคิดว่าคงจะทำงานที่ร้านอาหารไทย คราวนี้แหละต้องหาทางกินให้ได้ !!!!

ในที่สุดก็ได้เล่นเน็ตซักที ฟู่ ~~~ วันที่อัพบล๊อคก็ปาเข้าไปวันที่ 8 แล้ว จะว่าเร็วก็เร็ว จะว่าช้าก็ช้า ช่วงแรกที่มาก็ยังเฉยๆแหละ พยายามไม่คิดอะไรนอกจากจะตั้งใจเรียนให้มากเข้าไว้ แต่พอหลังจากที่ได้เจอเคตะ (วันที่สอง) แล้วแม่โทรมาคุย ซึ่ง แม่ร้องไห้ !!! เท่านั้นแหละ อิเค้กบ้าไปเลย เคตะก็เคตะเหอะ ไมได้ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นมาได้เลยซักนิด……หลังจากนั้นก็นั่งซึมตลอด จนถึงตอนเย็น จู่ๆก็ร้องไห้ออกมาเฉย พอดีมิ้นถามว่า ” เค้กไม่ชอบกินอาหารญี่ปุ่นหรอ เห็นเมื่อวานแม่ถาม “ มันเหมือนช๊อตเด็ด เหอะๆ น้ำตาไหลไม่หยุดเลย แล้วเนี่ยก็ต้องขอบคุณมิ้นกับแอนด้วยที่ช่วยปลอบอยู่ได้พักใหญ่ ในตอนนั้นคิดแต่แค่ว่า จะกลับไทย อยากกลับ ไม่อยากอยู่แล้ว แต่พอผ่านจุดนั้นมาได้ไม่กี่วันก็ค่อยแฮปปี้ขึ้น

อย่างเมื่อวาน….มีงานปาร์ตี้เฉพาะริวกักเซย์ จริงๆก็แอบตื่นเต้นนะ แบบว่าไปทั้งปีหนึ่งแล้วก็ปีสอง ทุกคนเฮฮากันมากๆ ถึงบางคนจะคุยกันไม่รู้เรื่อง แต่พอพยายามก็สื่อสารกันได้เอง ตัวเราก็มั่วๆญี่ปุ่นปนอิ้ง ขำดีเหมือนกัน เสียดายที่ไม่มีกล้อง อยากถ่ายมาให้ทุกคนได้ดูกันจัง

แล้วก็วันนี้มี Orientation มันเหมือนทัศนศึกษาอ่ะแหละ แต่ไปอีกแคมปัสนึง วันนี้เป็นอะไรที่สนุกมากๆ (ถึงฝนจะตก ลมจะแรงจนรู้สึกว่ามัน ” โคตรหนาว ” เลยก็ตามที) เรื่องทั้งเรื่องคือได้รู้จักเพื่อนญี่ปุ่นเพิ่มล่ะ ชื่อว่า ซายูมิ ซายูมิใจดีมากๆๆๆๆ เค้านั่งบนรถบัสข้างๆเรา ตลอดทางก็โม้กันมาตลอด เข้าใจบ้าง งงบ้าง แต่ก็สนุกดี ที่ประทับใจคือเราถามเค้าว่า

เค้ก  ” ซายูมิกินข้าวเช้ารึยัง ”

ซายูมิ ” กินแล้ว แล้วเค้กล่ะ ”

เค้ก ” ยังอ่ะ หิวมากๆเลยตอนนี้ ”

เค้าก็เลยหยิบขนมออกมาให้กิน ความรู้สึก ณ ตอนนั้นคือแทบอยากจะร้องไห้ ประมาณว่าไม่นึกไม่ฝันมาก่อนเลยว่าจะเจอคนญี่ปุ่นแบนี้  ดีใจสุดๆ >_____< นี่ก็บอกซายูมิไปแล้วว่าถ้าเจอคราวหน้า เรามีของจะให้ เฮ้อ นึกแล้วก็อยากจะเจอซายูมิอีกเร็วๆอ่ะ (นี่หลงรักซายูมิไปแล้วรึป่าวน้า ฮ่าๆๆๆๆ)

+++++++++++++++++++++++++++

มาต่อด้วยเรื่องของเคตะ ถ้าจะให้บรรยายก็คิดว่าคงจะไม่เหมาะซักเท่าไหร่ ขอแค่บรรยาแต่ความรู้สึกละกันเนาะ แบบว่าไปดูมาสามรอบ ถ้าถามว่าชอบรอบไหนก็คงเป็นวันที่สี่กับห้า เคตะโทรมมาก เหมือนกับคนไม่ได้นอนมาซักสองสามคืน แต่เสียงนี่เพราะพริ้งกินใจ ฮ่าๆๆ นึกไม่ถึงว่าเสียงจะดีขนาดนี้ แถมตอนร้องก็ไม่สบายอยู่ด้วยนะ เห็นท่านไอตลอด = * =  ที่ชอบที่สุดคงเป็นชิงช้าสวรรค์มากกว่า คือ ตรงโอไดบะ จะมีชิงช้าสวรรค์อยู่ง่ะ ก็ไปขึ้นตอนราวๆ สามเกือบสี่ทุ่ม แบบว่าบรรยากาศดีมากกก แต่เราว่าไม่ค่อยสูงเท่าไหร่นะ นั่นแหละ สำหรับเคตะไม่ได้มีอะไรไปมากกว่านี้ เพราะขี้เกียจจะสาธยาย แฮ่ะๆ เอาเป็นว่ายังรักเคตะเหมือนเดิม ชัวร์ !!!!

+++++++++++++++++++++++++++

ป.ล. ใครจะเอาที่อยู่ก็เมลล์ หรือมาถามในเอ็มละกันนะ

ป.ล. ขอบคุณสำหรับทุกๆความเป็นห่วง

ป.ล. ไอทรายบ้า กรูก็คิดเถิงเมิงเหมือนกันแหละ ชิชะ

ป.ล. นีน เรื่องคะแนนอ่ะ เลือกดีๆนะ มีอะไรก็ถามพี่ตากับหลิงละกัน อย่าเครียดๆๆๆ