☆● CaKiIE ●☆

เมื่อวันจันทร์แหกขี้ตาตื่นแต่เช้าไปยืนรอเหล่ากู๋ที่ชินจูกุเกือบชั่วโมงครึ่งได้ พอดีว่าเค้าแบกของจากไทยมาใ้ห้ เราก็เลยต้องทำตัวเป็นเหลนที่ดีเสียหน่อย ของที่ได้มาส่วนมากก็เป็นของกินอ่ะ แล้วก็ขนมนมเนยทั้งหลาย (ตามภาพ) จริงๆมีเยอะกว่าที่ถ่ายมาละนะ แต่เราแยกของวางไว้ ขอบคุณทุกๆคนเลยนะทั้ง พ่อ แม่ อี้ซุ้ง เตี๋ยเอี่ยม อี้ปู อี้ทิพย์ แบบว่ามันต่ออายุหลานได้หลายเดือนอยู่นะนั่ัน (หัวเราะ)

แต่ก็นั่นหล่ะ มันไม่อะไรที่ได้มาได้ง่ายๆ เพราะพอเจอเหล่ากู๋เสร็จ เค้าก็เทศน์ใหญ่ว่าจะกลับไทยทำไม บวกกับที่บ้านก็แอบมีเสียงค้านมาเล็กๆว่าไม่อยากให้กลับ คราวนี้เลยเงียบเลยค่ะ งอน งอนมากกกก  เลยคิดว่า เดือนแปดจะไม่กลับไทยแล้ว ตอนแรกทำไปเพราะประชด แต่หลังๆนี่ไม่ใช่ละ ที่ไม่กลับเพราะจะเก็บเงินไปไต้หวัน (นะ….ไปเพราะเหตุใดย่อมรู้แจ้งกันอยู่ เหอะ) เพราะฉะนั้นเลยขอเก็บเงินให้สมใจอยากซะก่อน แล้วถ้าเงินพอจริงๆก็ค่อยกลับไทย แต่ถ้าไม่พอ ก็รอกลับอีกทีปีหน้าโน้นเลย จริงๆเราว่าเงินพอนะ แต่กระแดะไง อยากขึ้นบิสสิเนสกับพร้อมกับมันด้วย - -” เอาเหอะ อะไรๆมันก็ไม่ชัวร์ ไว้ว่ากันอีกที

พอวันอังคาร….เลิกเรียนตอนเที่ยงเสร็จปุ๊บไปชินากาว่าปั๊บ เนื่องจากว่าต้องไปเอาใบ working permit ขาไปก็ไม่มีอะไรอ่ะ เพราะเหมือนขึ้นยามาโนเถะจนชินแล้ว จะมาระริกระรี้ก็ตอนขากลับ ที่ไปแวะเดินเที่ยวชิบุย่ากับเพื่อน จริงๆวันนี้ไปกันหลายชาติทั้งไทย อินโดนีเซีย ฟิลลิปปินส์ เวียดนาม มองโกล แต่สุดท้ายก็เหลือแค่สี่คน คือไทยสอง ฟิลิปปินส์อีกสอง แบบว่าไปกินกันที่ร้าน sweet paradise มันเป็นร้านบุฟเฟ่ต์ที่โคตรจะอยู่ในมุมหลืบของชิบุย่า (แต่ร้านนี้ก็ดังนะ) จ่ายคนละ 1480 เยน กินอะไรก็ได้ 90 นาที มีเค้ก สปาเก็ตตี้ ดริ๊งบาร์ ข้าวแกงกะหรี่ ฟองดู แล้วก็บลาๆๆ อีกเยอะแยะไปหมด

อันนี้เป็นจานแรกที่เรากิน

แล้วอย่าถามเชียวว่ากินไปเยอะเท่าไหร่ เพราะคำตอบคือ ” ไม่รู้ ” อิเค้กรู้อย่างเดียวว่ากรูจ่ายไปเกือบพันห้า ต้องกินให้คุ้ม 555+ นั่งกิน นั่งพัก เฮฮาปาร์ตี้มากๆ บรรยากาศก็ดีอ่ะ ที่สำคัญ…..ไปคราวนี้ได้กินเป็ปซี่อย่างจุใจ ถือว่าคุ้มมาก เดินออกมานี่ต้องเอากระเป๋าปิดพุงกันยกใหญ่ (เพราะเห็นโคตรจะชัด ฮ่าๆๆ)

ออกจากร้านก็ประมาณห้าโมงครึ่ง เราๆทั้งสี่อันได้แก่ แอน เบอนิส แล้วก็เอ็มเจ เดินเล่นไปเรื่อยเปื่อย แล้วก็ได้ไปหยุดที่ HMV เลยไปถ่ายรูปมาเล่นๆ (ว่างจัด)

จริงๆคิดไว้ว่าจะซื้อซิงเกิ้ลอันนี้ใ้ห้หลิง แต่ไม่รู้ว่ามันจะอยากได้รึป่าว เพราะเห็นสปอย์กับหน้าปกเหลือเกิ๊นน บวกกับขี้เกียจไปกดเงิน ก็เลยไม่ได้ซื้อให้ ฮ่าๆๆ  >___<

ของวินส์ก็มี (หัวเราะ) ถ่ายมาแต่คุณชู้ แต่อย่าคิดว่าจะลืมเคตะได้ โนเวย์ๆๆๆ (ข้ออ้างป่ะวะกรู) แต่พอเห็นแล้วก็รู้ได้ถึงข้อเท็จจริงอย่างนึง คือจนป่านนี้วินส์ยังมีลอทหนึ่งตั้งอยู่เป็นแถบ (ทุกร้านเลยด้วย) ในขณะที่ของน้องแล้วก็คัตตุนมีแต่ลอทปกติ งึมๆๆๆ

หลังจากนั้ันก็เอ้อระเหยกัน ตอนแรกว่าจะซื้อการ์ตูนเกย์กลับบ้านมาด้วย แต่คิดไปคิดมา อืม รอได้ญี่ปุ่นมากกว่านี้น่าจะดีกว่า ก็เลยยังไม่ได้ซื้อ เอาไว้คราวหน้าๆๆๆๆๆ นี่ก็ไปเจอวงสตีทวงนึงมาเหมือนกัน ชื่อ ~cRoss~ อ่านว่า ” คุโรสุ ” นักร้องเสียงดีมาก ชอบบบ (เอาอีกละ เรื่องชอบวงอื่นเนี่ยโคตรจะสรรหาอ่ะแม่ง) นี่ก็ได้ซีดีของเค้ามาด้วยนะ

อันนี้เป็นภาพยามค่ำคืน สวยงาม~~~ม

____________________________

ปล.งานพรีเซ็นต์เดี่ยวมาแล้ว ฮือออ ตายแน่ๆๆๆๆ

ปล. ได้จดหมายแล้วนะเกด กรูไม่ได้ลืมวันเกิดเมิงหรอกนะ (แค่จำผิด) ฮ่าๆๆ แล้วที่ไม่โทรไปก็เพราะว่ากำลังยุ่งอยู่ (จริงๆ) ไว้ยังไงจะซื้อของที่บอกมาในจดหมายให้ละกัน แล้วคิตตี้ของเมิงก็ไม่ต้องเอา (หัวเราะ)

ปล. รักป๊ากับม๊ามากกกกกกกกกกกกกเหมือนเดิม

อัดอั้นตันใจจริงๆเวลาไม่ได้อัพบล๊อค จริงๆตอนที่มีปัญหาแรกๆก็เปลี่ยนไปทำของโฮสญี่ปุ่นอันใหม่แล้วอ่ะนะ แต่เหอะ ทำใจไม่ได้ว่ะ พอดีว่าชอบอะไรหลายๆอย่างของที่นี่ก็เลยยอมทนรอเอา (เกือบสองอาทิตย์แน่ะ หึหึ)

เรื่องแรก (อันนี้สำคัญมาก ถ้าไม่พูด อาจตายได้) แบบว่าพี่ตาส่งผ้าพันคอ แฟ้ม กับจดหมายมาให้ คือ….จะพูดไงดี อิเค้กปลื้มได้อีก แบบว่ากลับจากมหา’ลัยมาเปิดล๊อกเกอร์ ” อ้าวจดหมายจากพี่ตา !!!! ” คือกินข้าวเที่ยงไป อ่านจดหมายไปแล้วก็นั่งฮา อิอิ ขอบคุณพี่ตามากๆเลยน้า สีโดนใจมากก ไว้หน้าหนาวจะเอามาใส่ไปเดินโฉบแน่นอน

ซื้อมือถือละนะ…..แบบว่าโคตรจะงงเลย เพราะว่าไปซื้อที่ศูนย์เหมือนกัน แต่ว่าโทรศัพท์มีไม่เหมือนกัน ตอนที่ไปศูนย์ที่ฮาราอ่ะ มันมีรุ่นใหม่ออกมา แบบว่าโคตรจะชอบเลยเหอะ นี่ถ้ามันมีในศูนย์ที่เราซื้อนะ จะยอมเสียเงินแพงเลยเนี่ย นึกแล้วก็เสียดายว่ะ แถมรุ่นที่ซื้อมาไม่มีบลูทูธ ไม่มีหูฟัง ไม่มียูเอสบีให้อีก……สรุป….กรูต้องเสียเงินซื้อเพิ่มว่างั้น - -” มันเป็นอะไรที่สิ้นเปลืองได้อีก เหอะๆ นี่ใช้มาได้สองอาทิตย์กว่าๆ ปรากฏไม่รู้ไปทำอีท่าไหนให้ขอบมันฉีกออกมา เซ็งเป็ดเซ็งไก่เลยเหอะ แม่งงง

เนี่ย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเราทำตกแล้วมันกระแทกรึป่าว ก็เลยฉีกออกมาแบบนี้ เวลาจะคุยก็บาดแก้มมันเข้าไปเหอะ ฮือ เจ็บด้วย

จดหมายแฟนคลับวินส์มาแล้ว…..มาให้เสียเงิน เหอะๆ เพราะเราจะต้องเอาใบนี้ไปจ่ายค่าตั๋วคอนอ่ะ เฮ้อ เพิ่งจะโล่งอกเพราะเงินเดือนออกไปหมาดๆ ก็ต้องมาเสียให้กับตั๋วคอนอีกแล้ว T___T เราดูแค่สองรอบเองมั๊ง เพราะเดือนเจ็ดเราติดสอบ เลยดูแค่รอบแรก (โยโกฮาม่า) ส่วนเดือนแปดก็เล่นซะไกลโพ้น เลยไม่มีปัญญาซื้อเรียวพาส - -” เลยได้ดูแค่ที่คานากาว่า พอรุ่งขึ้นก็กลับไทยเลย หลังจากนั้นก็อาจจะรอตามไปไต้หวันต่อ (ถ้ามีเงินน่ะนะ แต่ตอนนิ้คิดว่าไม่น่าจะมี โฮฮฮ)

ปล รักพ่อกับแม่มากที่สุดเหมือนเดิม

วันนี้เป็นวันหยุดสุดท้ายของโกลเด้นวีค โปรแกรมคือ Hay! Sey! JUMP SPRING CONCERT 2008 แบบว่าแหกขี้ตาตื่นตั้งกะแปดโมงครึ่ง (จริงๆตั้งไว้เจ็ดโมงครึ่ง) ตอนแรกว่าจะหาข้าวกินก่อนออก แต่ก็นะ ไม่ได้กิน….เพราะคิดว่าพี่แก้มก็คงยังไม่กินเหมือนกัน ก็เลยกะรอไปกินพร้อมกันทีเดียว ^__^ สต๊าทจากหอเก้าโมงครึ่ง แต่กว่าจะถึงฮอลล์ก็สิบเอ็ดโมงกว่า แล้ววันนี้ก็ได้กินแมคด้วย (นานๆกินที รู้สึกว่ามันอร่อยได้ใจมาก ฮา) นั่งกินกับพี่แก้มอยู่ซักพัก ก็งงๆว่าทำไมแฟนๆน้องที่นั่งอยู่โดยรอบถึงไม่ลุกไปไหนซักที แต่ไม่สนใจค่ะ อาหารตรงหน้าสำคัญกว่า (ตะกละกิน) พอกินเสร็จก็เริ่มย้ายขบวนไปหน้าฮอล คือ อยากจะบอกมากว่าคนต่อแถวซื้อของเยอะโคตร ตอนแรกก็ไม่รู้อ่ะนะ ว่าคืออะไร แต่พอยืนไปได้สักพัก พี่แก้มก็ถามว่า ” จะเข้ากันเลยมั๊ย ” เราก็แบบ อื้มม ไปๆๆๆ เอาไปในฮอลล์กัน สรุปพอฉีกตั๋ว ตวรจกระเป๋าเสร็จปั๊บ ก็ได้ยินเสียงเฮกันดังลั่น สรุป….คอนเริ่มไปแล้วสิบห้านาที - -” (ไอ้แถวที่ต่อยาวอยู่ข้างนอกอ่ะ คือคนที่มารอซื้อของ ไม่ใช่คนที่ดูรอบเดียวกัน) เรากับพี่แก้มเลยวิ่งกันใหญ่ๆ เข้าไปก็เอ๋อกับเพลง ประมาณว่า มันร้องอะไรของมันวะ เพราะที่ผ่านมาก็ไม่ได้ตามน้องขนาดที่จะโหลดครบหมด เรากับพี่แก้มก็หนุกกันบ้าง เบื่อกันบ้าง ที่นั่งก็ดีนะ มองเห็นชัด แต่เราว่าดวงเราไม่สมพงษ์กับยามะดะแน่เลยว่ะ พี่แกวิ่งไปโซนอื่นตลอด T___T แต่ก็ยังดีที่มีจิเนนอยู่ ฮ่าๆๆ น่ารักได้อีก ตัวเล็กๆ กระปุ๊กลุ๊กมาก ตอน MC พี่แก้มก็แปลให้ฟังประมาณว่า คุยกันเรื่องความสูงแหละ ว่ายูโตะอ่ะ แรกๆก็ตัวเท่ายามะดะ แต่หลังๆนี่ก็สูงขึ้น ที่ฮามากคือพอพูดๆไป ทุกคนก็เมนมาหาจิเนนว่า ” อ้าวจิเนน เงียบเลย “ น้องเลยบอกว่า ก็เพราะว่าคุยกันเรื่องความสูงอ่ะ แล้วตัวเองก็เตี้ยสุดก็เลยไม่รู้ว่าจะพูดอะไร แต่จิเนนก็ยังบอกอีกว่า เมื่อก่อนอ่ะ ริวทาโร่ก็ตัวเท่ากัน เลยคิดว่า ไม่เป็นไรหรอก อย่างน้อยก็ยังมีเพื่อนที่เตี้ยด้วยกัน…สุดท้าย…ตอนนี้ก็กลายเป็นจิเนนอยู่ดีที่ตัวเตียที่สุด 555 ฮามากอ่ะ

มีตอนนึงยามะก็บอกว่า ยูโตะอ่ะ โตแต่ตัวแต่จริงๆก็ยังมีความเป็นเด็กอยู่ เพราะมีอยู่ครั้งนึงหลังเลิกคนเสิร์ต ทุกคนก็คุยๆกันอยู่แหละ แต่ไม่รู้ว่ายูโตะทำอะไร จู่ก็กระโจนมาหายามะแล้วบอก ” ขอโทษ ~~~ “  ยามะเลยก็เลยให้ยูโตะแสดงให้ดู อันนี้น่ารักมาก เพราะจริงๆเหมือนยูโตะไม่อยากทำ (แต่ยามะบังคับ) พอน้องทำก็เลยเขินตัวเอง คิดว่าปกติที่ไม่เขินเพราะทำให้ยามะเห็นคนเดียวอ่ะแหละ แต่พอต้องมาแสดงให้แฟนๆดูก็เลยแปลกๆ ส่วนหลังจากนี้ก็ไม่มีไรนะ แค่ทาคาคิถามถึงหนังว่าดูกันรึป่าว มีถามว่าได้ซื้อดีวีดีคอนเดบิวต์แล้วรึยัง (ตามประสาเด็กขายของ 555)

วันนี้ได้เห็นไดกิใกล้มาก เพราะน้องโผล่มาข้างหลัง ตัวข้าวจั๊วะ จริงๆก็ไม่ได้อะไรมากหรอกนะ แต่จำได้ว่าพี่นัทบอกว่า ” ให้ดูน้องเคย์กับไดกิเผื่อด้วย ” ก็เลยบ้าตะโกนกันใหญ่ (หัวเราะ) ไดกิน่ารัก (มากกกกกกก) ยิ้มม โบกมือให้แฟนๆตลอด เห็นเล่นกับน้องริวทาโร่บ่อยๆด้วย (คือ ริวทาโร่ไปแกล้งดึงเสื้อไดกิอ่ะนะ ไดกิเลยจับหัวกลับ ฮ่าๆๆ) ซักพักรถเลื่อนของฮิคารุก็มา (สวนทางกับไดกิอ่ะ) อันนี้ไม่ขอคอมเม้น เพราะเราไม่ได้อะไรกับฮิคารุอยู่แล้ว แถมวันนี้เราก็นั่งๆยืนๆ เพราะพอจูเนียร์ออกมาร้องก็นั่ง (ไม่ดูอ่ะ) เอบีซีออกมาก็ยืน ( โชตะน่ารัก) ยิ่งคิสมายฟุตออกมายิ่งอยากจะหลับเข้าไปใหญ่ แบบตัดสินใจทิ้งตัวนั่งได้อย่างไม่ลังเลเลยอ่ะ (ตรูไม่ชอบวงนี้ >__<)  อ้อ น้องเคย์เล่นเปียโนด้วย เคย์เปียโน ฮิคารุกีตาร์ (หรือเบสวะ) แล้วยาบุร้อง นี่ถ้าไม่เพราะพี่นัทบอกให้ดูนะ เราจะนั่งเป็น “ผู้ฟังที่ดี” จริงๆด้วย (หัวเราะฝืด) แบบ…ที่เสียเงินมาดูเนี่ย เพราะยามะดะกับจิเนนโดยเฉพาะเหอะ

ที่ขำสุดคงจะเป็นจิเนนอ่ะ แบบน้องกำลังจะโยนบอล แต่ก็นะ….สงสัยเพราะความตัวเล็ก เลยโยนแล้วมันไม่ถึงแฟนๆ น้องเลยต้องวิ่งลงมาข้างล่างเพื่อเก็บบอลแล้วโยนให้แฟนๆใหม่อีกรอบ อื้มม อันนี้พี่แก้มฮาแตกเลย เราด้วย ฮ่าๆๆๆ ส่วนทาคาคิอันนี้ยิ่งแล้วใหญ่ พอดีว่าเป็นช่วงอังกอร์แหละ พี่แกขึ้นรถเข็นกับยูนิตโกคุเซนไปกันสามคน คราวนี้ไม่ใช่โยนไม่ถึงนะ  โยนถึง…แถมโยนไปไกลด้วย แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แผ่นมันถึงเหวี่ยงกลับมาเหมือนมุมมะแรง มาตกที่ใกล้ๆกับที่จิเนนทำบอลตกอ่ะ (สงสัยตรงนั้นอาถรรพ์ ฮ่าๆๆ) แบบบรรยายไม่ถูก ทาคาคิเขินเลยเหอะ รู้สึกว่าเป็นบุญตาเลยที่มองไปพอดี (ปกติไม่สนใจ ดูแค่ยามะกับจินเนน -*-)

อืมม แต่โดยรวมก็โอเคนะ น้องๆน่ารักกันทุกคน แล้ววันนี้ก็กลับมาด้วยอารมณ์ที่รักความเป็น JUMP มากขึ้นด้วย (ถึงจะไม่เยอะก็เหอะ เพราะไงๆก็ชอบ Hey!Say!7 ที่เป็นยูนิตเริ่มแรกมากกว่าอยู่ดี) เราว่าวันนี้เรามองทุกคนครบนะ ถึงแม้ว่าสัดส่วนจะไม่ค่อยเท่ากันเท่าไหร่ เหอๆ ทุกคนก็เอนเตอร์เทนดีอ่ะ ฮิคารุกับยูโตะนี่สุดๆ คิดว่าถ้ากระโดดเข้าใส่แฟนๆได้ก็คงจะทำไปแล้วมั๊งเนี่ย

หลังจากนั้นก็จบ ไม่มีไรอ่ะ เราก็ไปเดินเล่นที่ชิบุย่ากับพี่แก้มแล้วค่อยกลับหอ ช่างเป็นวันปิดโกลเด้นวีคที่เหนื่อยพอสมควร พรุ่งนี้ก็เริ่มเรียนแล้ว เราจะกลับมาเครียดอีกรอบแล้วนะ เฮ้อ….อ..

ป.ล. ดูน้องเคย์กับไดกิแทนพี่นัท แต่รู้สึกว่าชอบไดกิมากกว่า (เพราะเจอใกล้กว่า ฮ่าๆๆๆ)

ป.ล. จะไม่ใช้เงินแล้ว …จน…เดี๋ยวเดือนแปดดูคอนวินส์อีก โฮกก ตายแน่ T___T

ป.ล. ขอบคุณทุกๆความเป็นห่วงจากเพื่อนๆนะ ไว้กลับไทย ได้เจอกันแน่ๆ จุ๊บๆๆๆ

ป.ล. อ่านที่ตัวเองพิมพ์แล้วก็แปลกๆว่ะ ไม่จุใจ ฮ่าๆๆ จริงๆมันมีเรื่องให้เล่าเยอะกว่านี้ แต่ไม่รู้จะพูดยังไงดี

ป.ล. รักป๊ากับม๊าที่สุดเหมือนเดิม

ป.ล. เดี๋ยวเอารูปหน้าคอนมาลง รอก่อนๆๆ พอดีอยู่กล้องพี่แก้ม แง่มๆๆ

==============

EDITED 7/5/08

วันนี้ไปเอารูปในกล้องมือถือพี่แก้มมาละ อันนี้เป็นชาร์ตบอร์ดที่อยู่ข้างหน้าทางเข้า จริงๆสต๊าฟเดินมาห้ามนะ ว่าอย่าถ่าย แต่สายไปซะแล้ว 5555+ เพราะพี่แก้มกดแช๊ะไว้ได้อย่างรวดเร็ว (ขอบคุณพี่แก้มจริงๆ โฮะๆ)

นี่ก็ไม่มีไร แต่ก็เพราะคนที่ต่อแถวพวกนี้อ่ะแหละ เลยทำให้เข้าคอนสาย (จริงๆเข้าสายเพราะไม่รู้เอง แต่ดันไปโทษคนอื่นซะงั้น แฮ่ะๆ)

ป.ล. เราอ้วนขึ้นป่ะ Y___Y

ป.ล. คอนเฮย์เซย์อัพซะยาวเหยียด แต่ตอนไปดูอิเว้นวินส์ดันอัพแค่หางอึ่ง ฮ่าๆๆ

ป.ล. เริ่มเซ็งกับฟังก์ชั่นของโฮสนี้ละ เมื่อไหร่จะเข้าที่เข้าทางซักทีวะ เดี๋ยวก็เปลี่ยนอีกดีมั๊ย เหอะๆ

เร็วเหมือนกันนะเนี่ย…แปล๊บๆก็ครบเดือนแล้ว อยู่ที่นี่จะว่าเวลาผ่านไปช้าก็ช้า จะว่าผ่านไปเร็วก็เร็ว กับหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี่ก็มีหลายอารมณ์ + หลายความรู้สึกด้วยเหมือนกัน ทั้งดี ไม่ดี หัวเราะ ร้องไห้ ยิ้ม เศร้า เหงา เกือบจะทุกอารมณ์เลยที่ได้สัมผัสอ่ะ อาจเป็นเพราะโดยส่วนตัวเราเป็นคนเปลี่ยนอารมณ์ได้ไวก็ได้มั๊ง ก็เลยคิดว่าแต่ละวันมันไม่เคยจะเหมือนกัน ยิ่งตอนกลางคืนนี่จะเป็นหนัก ไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมถึงรู้สึก “ เหงา “ ขึ้นมาได้ แล้วก็จะเป็นบ่อยๆกับตอนกลางคืนอย่างเดียวด้วย (มีใครทำคุณไสย์เราป่ะวะ หึหึ) ปกติเวลาอยู่ที่ไทย เรามักจะใช้เวลาหนึ่งวันไปกับการนั่งหน้าคอม เล่นไปเหอะเน็ตอ่ะ ข้าวปลาก็ไม่กิน เราทำอย่างนั้นได้โดยที่ไม่รู้สึกอะไร ทุกวันก็เป็นอยู่แบบนั้น เหมือนเดิมตลอด แต่การที่มาที่นี่ ทำไมความรู้สึกมันถึงไม่เหมือนกันนะ บางครั้งก็แย่จนอยากจะร้องไห้เลยด้วยซ้ำ เฮ้อ บ้าไปแล้ว ถ้าเป็นอย่างนี้เรื่อยๆแล้วเมื่อไหร่จะปรับตัวได้วะเนี่ย T_____T

=================

เมื่อวานบอกรักพ่อกับแม่ด้วยล่ะ….เนี่ยนะ การที่ได้มาอยู่ที่นี่ทำให้เราได้รู้อะไรมากขึ้นเลยจริงๆ อย่างน้อยก็ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยพูดไป….หลายคนคงจะเคยได้ยินคำพูดที่ว่า ” รีบทำก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้ทำ “ เรารู้ว่าทุกคนเข้าใจแล้วก็คิดว่าอยากจะทำ + อยากจะบอก แต่สรุปแล้วก็………..ไม่ได้ทำใช่มั๊ยล่ะ ??~ น้อยคนที่จะกล้าพูดออกมา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคนที่ไม่พูดคือคนที่ไม่สึกนะ เราแค่ดีใจที่ในชีวิตเราครั้งนึง เราได้ บอกรักพ่อกับแม่ เราได้ทำในสิ่งที่ตัวเองไม่กล้ามาโดยตลอด  มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะบรรยายเลยล่ะ ตอนที่บอกว่า ” เค้กรักพ่อกับแม่นะ ” อื้มมมม มันดีจริงๆ การที่เราเป็นแบบนี้มันหมายความว่าโตขึ้นรึป่าวนะ (ถึงจะไม่เยอะก็เหอะ) ดีใจๆๆๆๆ ต่อไปจะบอกรักพ่อกับแม่ทุกวันเลย >___<

=================

หลังจากนี้จะเป็นวันหยุดโกลเด้นวีคล่ะ ปีนี้หยุดแค่สี่วัน T___T โคตรจะซวยเลย ปีนี้ไม่รู้เป็นอะไร ทุกอย่างเหมือนจะเปลี่ยนไปหมด ทุกทีนี่หยุดติดกันตั้งห้าหกวัน วันนี้ก็เลยเสนอหน้ากลับมาสนใจเรื่องไฟล์ เรื่องข่าวอีกครั้ง (ที่ผ่านมาปล่อยโคตรๆ ไม่ได้ตามอะไรซักอย่าง) แบบว่าเป็นอะไรที่อึ้งมากที่ HSJ มีซิงเกิ้ลใหม่ ตอนที่เห็นไลฟ์ก่อนพีวีนี่เอ๋อโคตร อะไรวะ แปล๊บๆออกอีกแล้ว ก็เลยนั่งย้อนหาข่าว ปรากฏว่ามันวางแผงวันที่ 21 เมษานี้  หน้าปกมีสองลอทเหอะ แถมยามะกับจิเนนอยู่ปกเดียวกันอีก ถ้าซื้อนี่ก็โคตรจะคุ้มอ่ะ แต่ก็คงไม่ซื้อ เพราะเก็บเงินไว้ใช้ตอนปิดเทอมทีเดียว…หลังจากเราที่เห็นยามะใน อิจิปอนด์ก็ห่างหายมาเลย ตอนนี้ผมน้องยาวขึ้น น่ารัก น่าฟัดได้อีก ส่วนจิเนนเหมือนเสียงจะเริ่มแตกแล้ว โฮะๆๆๆ อีกไม่นานคงจะได้เห็นพัฒนาการที่เป็นผู้ใหญ่ขึ้น >___<  สำหรับพีวีอันนี้ ที่น่าแปลกใจคือเรามองว่าเคย์โตะน่ารัก !!! แต่น้องก็ดูจะยังเขินกล้องไม่หายนะ มีแค่ไดกิของพี่นัทคนเดียวอ่ะ ที่ดูแปลกไป ประมาณว่าอ้วนขึ้น -*-  เพลงนี้ไม่ได้เพราะมากแต่ยังเน้นความเป็น HS เหมือนเดิม คือร้องง่ายจำง่าย นี่ก็คงต้องร้องให้ได้นิดหน่อยก่อนไปดูคอนน้องอ่ะ (ได้ข่าวว่าอีกไม่กี่วันเอง เหอๆ แล้วตูจะร้องได้มั๊ยนั่น Y___Y) หลังจากนี้ก็จะหายยาววว ไม่ใช้เงินแล้ว พอ…..จบซะที

AmeAto
มีไลฟ์ออกมาให้ได้ดูกันแล้ว แต่แปลกที่เวลาร้องในไลฟ์เคตะจะร้องไม่เหมือนในอิเว้น แบบว่าเปลี่ยนเสียงให้แหลมขึ้นอ่ะ โคตรจะไม่ชอบเลยเหอะ ร้องปกติก็ดีอยู่แล้ว เปลี่ยนทำไมวะ - -” ในบรรดารายการที่ไปออก เราชอบ MUSIC JAPAN มากสุด เพราะพี่แกร้องไปก็ยิ้มไป ตานี่แวววับเชียว (อาจเป็นเพราะหน้าๆเป็นแฟนวินส์หมดเลยก็เลยมั๊ง ก็เลยเล่นหูเล่นตาซะ…) ชอบอ่ะ ชอบทุกครั้งเวลาเคตะร้องเพลงแล้วก็ยิ้มไปด้วย ดูมีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองชอบทำดีอ่ะ อิจฉาๆๆๆ เราก็อยากได้ทำในสิ่งที่อยากทำบ้างเหมือนกัน ภาพที่เอามาลงนี่แต่งแบบกระทันหันมากๆ เลยไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ แต่ไม่แต่งก็ไม่ได้อีก เพราะอิเค้กต้องการวิ้งๆให้มันเข้ากับหน้าตาและอารมณ์ของเคตะ ฮ่าๆๆๆ บ้าไปเลยตรู

Don’t you ever stop
เห็นหลิงกรี๊ดเป็นบ้าเป็นหลังว่าจินหล่อ (จากซูมอิน)  เลยไปหามาดูบ้าง สรุปแล้ว ” มันหล่อตรงไหนวะ ” ผมที่บอกว่าเข้ากับจินเนี่ย มันไม่เห็นจะแม๊ชกันเลย ไม่รู้ว่าจะอยากแนวไปไหนถึงเล่นเดธร๊อคมาซะงั้น มั่นใจจริงๆนะพ่อคุ๊นนน เหอๆ คาเมะยังน่ารักกว่าอีก (อันนี้มันของตาย ฮ่าๆๆๆ) เพลงนี้ออกไลฟ์มาก่อนพีวีซะอีก ครั้งแรกที่ฟังก็ไม่ชอบอ่ะ แต่พอผ่านๆมาก็รู้สึกว่าแรงดีเหมือนกัน เอาไว้ฟังยามบ้านั่นล่ะเหมาะโคตรรรรรร ถ้าจะบอกว่าจินหล่อก็ตอนที่ได้อ่านฟิคแหละ เป็นอะไรที่โดนโคตร โฮกกกกกก

=================

เมื่อวันก่อนคุยกับพี่โจ้ แบบว่าโคตรจะดีใจเลยที่เหมือนพี่ท่านจะมาเรียนที่ญี่ปุ่น นี่เท่ากับว่าเดือนแปดเดือนเก้านี้ จะมีพี่ๆมาอยู่ให้เราหายเครียดเยอะมากกกก รวมทั้งหลิงด้วย โฮะๆๆๆ ดีใจๆๆๆ คราวนี้คงเที่ยวกันกระหน่ำแน่ เพราะกว่าจะถึงตอนนั้นเราก็คงทำงานพิเศษแล้วอ่ะ คงมีเงินออกไปเจอพี่ๆเพื่อนๆบ่อยขึ้น (จริงๆดีใจเพราะมีคนเลี้ยงข้าว ฮาา) นี่เดี๋ยวอาทิตย์หน้าก็มีนัดเจอพี่แป๋ม พี่วินนี่ที่งานร้านอาหารไทยด้วย โฮกกก อยากเจอเร็วๆจัง

เพิ่งรู้มาเหมือนกันว่าวี่จะไปฝรั่งเศสแล้ว อื้มดี เพื่อนตูบินกันเป็นว่าเล่น นี่ก็ให้วี่มันช่วยงานภาษาอังกฤษอยู่เหมือนกัน หลิงด้วย ขอบใจมากๆว่ะ ไว้จะซื้อป๊อกกี้ไปให้ (หัวเราะ) ถ้าไม่มีพวกแกคอยคุยอยู่ด้วยเรื่อยๆ เราก็คงแย่ยิ่งกว่าที่เป็นอยู่แน่ๆเลยว่ะ พูดถึงพวกแกแล้วก็อยากกลับไทย อยากไปเที่ยวด้วยกัน ไปร้องเกะ ไปกินข้าว (พูดเองซึ้งเอง)

นี่เอารูปงานริวกักเซย์ปาร์ตี้มาให้ได้ดู จริงๆมีอยู่ในกล้องมิ้นอีกเยอะมาก อันนี้ไปจิ๊กมาจากเพื่อน - -”

=================

เวลาเราอัพบล็อกส่วนใหญ่มันก็จะเป็นช่วงเวลาที่รู้สึกดี แต่อยากบอกทุกคนมากๆว่า การใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ในหนึ่งอาทิตย์ มันมีเรื่องให้กังวลเยอะมากมายไปหมด แต่เราก็เลือกที่จะไม่เอามาอัพ เพราะต่อไปในอนาคตมันคงแปลกน่าดู เวลาที่ย้อนกลับมาอ่านใหม่ (หัวเราะฝืด) อีกอย่าง ก็เพราะว่าไม่อยากให้พี่ๆเพื่อนๆ เป็นห่วงกันด้วย แค่นี้เราก็ดีใจมากพอแล้วสำหรับทุกๆคอมเม้น ทั้งในนี้ ในไฮทไฟท์ แล้วก็ในเอ็ม ขอบคุณทุกคนจริงๆน้า (พารากราฟนี้ซีเรียส)

ป.ล. รักพ่อกับแม่ที่สุดในโลกเลย เดือนหน้าก็ถึงวันเกิดพ่อแล้ว จะซื้ออะไรให้ดีน้า

ป.ล. ให้ปุ๋ยสอนก็ดีนะพั๊น แต่ต้องมีสมาธิมากๆ ไม่งันได้มัวแต่เม้ากันแน่ๆ

ป.ล. หญิง แกเปิดเทอมช่วงไหนวะ ได้เลยๆๆ มีไรจะเมลล์ไป ฮ่าๆๆๆ

ป.ล. คิดถึงพี่เกด + หลิง + หญิง + ไซแอม + เพื่อนๆ ปว. + เพื่อนๆที่เกษตร + เพื่อนๆที่ศิลปาทุกคนเลย

ป.ล. เออลืม ช่วงโกลเด้นวีคนี่ไม่ใช่แค่อ่านหนังสือ แต่ตรูต้องแต่งฟิดให้กับงานมีทติ้งบอร์ดด้วยนี่หว่า ฮ่วยยย คิดพล๊อตไม่ออก Y____Y

ป.ล. คิดถึงไทยอีกแล้ว อยากกลับไทยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ป.ล. ต่อไปเวลาอัพบล๊อค เราอาจจะตั้งพาสเวิร์ดไว้นะ ไว้จะบอกพาสในเอ็มนะเพื่อนๆพี่ๆ