☆● CaKiIE ●☆

ผ่านไป ผ่านไป แล้วก็ผ่านไป ผ่านหลากหลายความทรงจำกับความรู้สึกของการมาอยู่ที่นี่ จนถึงตอนนี้ก็ยังคิดว่าวันนี้ พรุ่งนี้ หรือวันต่อๆไปก็จะได้เจอความรู้สึกอะไรใหม่ๆตลอด เราไม่ได้คาดหวังว่าสิ่งที่เจอจะต้องเป็นเรื่องดีเสมอไป แต่ก็คิดเอาไว้ว่า ไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไรก็จะพยายามผ่านมันไปให้ได้ เอกเคยบอกว่า ” ชีวิตจริงมันก็เป็นแบบนี้ล่ะ ” ตอนที่ฟังครั้งแรกก็อึ้ง แล้วก็คิดขึ้นมาได้เลย ว่าที่ผ่านตัวเองอ่อนแอ แล้วก็ไม่เอาไหนมากแค่ไหน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าตอนนี้ตัวเองกล้าแกร่งอะไรหรอกนะ เพียงแต่คิดว่าบางอย่างในตัวเราเปลี่ยนไปทีละนิดๆ ทั้งนิสัย ทั้งมุมมอง แล้วก็อะไรหลายๆอย่างเท่านั้นเอง

อยู่ที่นี่มาสามเดือน แปล๊บเดียวก็จะสอบไฟนอลแล้ว กลัวเหมือนกันนะ แต่เราก็จะคิดรูปแบบเดิมว่า ” ยังไงวันนั้นๆก็ต้องมาถึง แล้วก็ต้องผ่านไป จนกลายเป็นอดีตของอนาคต ” เพราะฉะนั้นเราก็จะทำเท่าที่เราทำได้ก็แล้วกัน ทำอย่างที่คิดว่าความสามารถเราจะเอื้อได้ ถ้าทำเต็มที่แล้วเราคงไม่มานั่งเสียใจแน่นอน

อยากเจอเคตะ (จริงๆนะ) พูดไม่ถูกเหมือนกัน แต่ว่าตอนนี้อยากเจอมากๆ บางครั้งฟังเพลงก็จี๊ดขึ้นมาได้เลย อยากให้ถึงวันที่จะได้เจออีกเร็วๆอ่ะ แต่ก็นะ ตอนเจอก็ดีใจอยู่หรอก แต่ตอนจ่ายเงินค่าตั๋วคอนนี่สิ แอบตัวซีด ฮ่าๆๆ ประมาณว่างกไง ทำงานเอาแรงตัวเองแรกเงินมา แล้วก็ปลิวหายไป ณ บัดดล กับตั๋วคอนที่สำหรับคนอื่นคงจะมองว่าไม่มีค่าอะไร  แต่พอคิดว่ามันมีความสุขทางใจก็เลยไม่อยากไปสนใจมาก เรายอมอดเพื่อที่จะได้เจอเคตะเว้ย (พูดเหมือนเคยอดได้นะ กับเรื่องกินเราไม่เคยจะทนได้เลยซักที กินมันตามใจอยากตลอดอ่ะ) นี่ก็อยากกินแมค คือตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เรากินแมคบ่อยมาก ขอพูดเลยว่าตั้งกะเกิดมายี่สิบปี ตอนอยู่ไทยเราไม่เคยกินแมค จริงๆนะ อย่างมากสุดคือเฟรนด์ฟรายด์ แต่มาอยู่ที่นี่ก็กินบ่อยเอาเรื่องอ่ะ พูดแลว้วก็อยาก แต่เรากะว่ารอพี่เกดมาแล้วไปกินตอนดูคอนน่าจะดีกว่า อิอิ มันกลายเป็นของคู่กันไปแล้วนะเนี่ยในความคิดเราอ่ะ ว่าการไปดูคอน คือการไปกินแมคอ่ะ ดูวินส์ก็กิน ดูเฮเซย์ก็กิน กินมันตลอดอ่ะ โอยยย หิววววววว

คิดถึงพ่อกับแม่ทุกวัน ยิ่งใกล้ปิดเทอมยิ่งคิดถึง เฮ้อ ไม่กลับไทยจริงๆแล้วเนี่ย แต่คำถามต่อมาคือจะไปไต้หวันรึป่าว แบบว่าตอนนี้เริ่มคิดมากละ เอาเงินไปตามมันที่นี่ยังดีกว่าบินตามมันไปอีกนะเราว่า  เอาระยะยาวไง (พี่เกดต้องหาว่าแก้ตัวอีกชัวร์ ฮ่าๆๆ) แต่ก็จริงๆล่ะ เริ่มไม่อยากไปแล้ว อยากเอาเงินไปเที่ยว ไปช๊อปมากกว่าอ่ะ

ในที่สุดก็หายห่วงซักที ทั้งพรีเซ็นต์ ทั้งสอบกลางภาคได้ผ่านพ้นไป ฮึ่มมมม เหนื่อยใช่เล่น เรียนที่นี่จะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ต้องมีความขยันอย่างมหาศาลคอยพยุงเอาไว้ด้วย หลังจากนี้ไปก็ว่างแล้ว ไม่มีอะไรให้คิดมาก รอสิ้นเดือนที่วินนี่ว่าง ก็คงจะไปเที่ยวโอไดบะกัน (ขอเที่ยวก่อนจะกลับมาเครียดเรื่องสอบไฟนอลก็แล้วกันวุ้ย)

เมื่ออาทิตย์ก่อนโน้น ไปบ้านเหล่ากู๋ล่ะ ไปคนเดียวด้วย ตอนแรกก็ไม่รู้หรอกนะว่าบ้าเหล่ากู๋อยู่ตรงไหน เราไปค้าง จนถึงวันกลับน่ะแหละ ถึงได้รู้ว่าอยู่ที่ไซตามะ ประมาณว่า นี่กรูไปไซตามะเองด้วยแหน่ะ ทำนองนั้น (หัวเราะ)

ให้อารมณ์เหมือนพีวีชิกิเลยอ่ะ

หน้าบ้าน

ห้องนอน จริงๆเป็นห้องของโทโมโกะซัง ลูกของเหล่ากู๋อ่ะ แต่เค้าไม่อยู่ เราก็เลยยึดห้องยึดคอมมาเล่น หุหุ

ด้านหลังของหมูบ้านจะเป็นสวนชาล่ะ ก็จะมีคนมาขอเช่าที่แล้วก็ปลูกชา สุดยอดมากๆ ตอนสี่ห้าโมงพาหมาไปเดินเล่นนะ เยี่ยม !!!

นี่ชื่อริเอโกะ ชื่อแบบนี้นี่ตัวผู้นะ น่ารักมากกกก (ถึงจะเห่าใส่เราตอนแรกๆก็เหอะ) แต่สุดท้ายก็เชื่องจนน่าจูบมั่กๆ

ไปอยู่บ้านเหล่ากูสองวันกับหนึ่งคืน คือมันก็ให้อารมณ์แตกต่างกับตอนอยู่หอลิบลับ ถึงตอนอยู่ไทย เรากับเค้าจะไม่สนิทกัน แต่ก็นะ พอไปแล้วมันก็ให้บรรยากาศครอบครัวมากๆอ่ะ รู้สึกโคตรรรร อีกอย่างก็คือได้กินอาหารไทยด้วย หมูกรอบ แกงเขียวหวาน พะโล้ โฮะๆๆๆ สุขีสโมสร ไว้มีเวลาก็จะไปหาอีก อิอิ

——————-

วันนี้ว่าง (หลังจากคัดคันจิเสร็จไปเมื่อตอนเกือบเที่ยง) ก็นั่งเล่นคอมทั้งวัน ย้ำว่าทั้งวันจริงๆ เริ่มจากอ่านฟิค คุยเอ็ม ดูไฟล์ที่ขยันโหลดมาทุกวี่ทุกวัน จ้องคอมจนปวดตากันไปข้างอ่ะ แถมพอไม่ได้ออกไปไหนก็ตะบี้ตะบันกินชิบ แบบว่าอยากกินโน่นอยากกินนี่ ดีนะที่ไม่ได้กดเงินจากธนาคารออกมา เลยไม่กล้าพอไปข้างนอก เหอะๆ ถ้าลองมีเงินนะ อิเค้กแจ้นไปซื้อของกินแล้วแน่ๆ T___T

ที่สำคัญ ช่วงนี้อ้วนมาก มากกกกกกกก เครียดโคตร แต่จะหยุดกินก็หยุดไม่ได้ ฮือออ ทำไงดีอ่ะ

ปล ปุ๋ยกลับมาจากอเมริกาแล้ว ฮิ้วววววววววว

ปล รักป๊ากับม๊ามากมายเหมือนเดิมน้า จุ๊บๆๆ

ไม่รู้จะบรรยายออกมาว่ายังไงดี สองสามวันมานี้อารมณ์แปลปรวนยิ่งกว่าดินฟ้าอากาศ บางครั้งก็เฉย เฉยจนน่ากลัวเหมือนไม่คิดจะรับรู้อะไรอีกแล้ว บางทีก็เซ็ง เบื่อ ขึ้นมาแบบไม่มีสาเหตุ บางครั้งก็ตื่นเต้น (เวลาคิดว่าจะต้องพรีเซ็นต์งาน) บ้างครั้งก็ไม่รู้ว่า ” สิ่งที่ต้องทำ ” ในตอนนี้คืออะไร โห่ พูดมาอย่างนี้นี่เหมือนมีอารมณ์ติสเลยนะเนี่ย (หัวเราะ) แต่มันก็จริงๆล่ะนะ

ตอนนี้เริ่มทำไบท์ที่มหา’ลัยแล้ว ก็สนุกดี งานไม่เหนื่อยเลย แถมถือว่าเป็นการออกกำลังกายได้อีกด้วย จริงๆอยากจะถ่ายรูปมา แต่พอถึงเวลาก็ง่วงจนไม่คิดอยากจะขยับตัวไปไหน ไว้ถ้ามีโอกาสจะถ่ายมาลง

วันที่ 19 ที่จะถึงนี้ตอนเช้ามีพรีเซ้นต์เดี่ยว ตกเย็นมีสอบย่อยของบิสสิเนส ส่วนรุ่งขึ้นวันที่ 20 มีสอบเก็บคะแนนภาษาญี่ปุ่นสี่บท อื้ม เอาเข้าไป ทำไมจะต้องมีอะไรมาให้ทำติดๆกันด้วยวะเนี่ย แล้ววันที่ 15 ก็เป็นวันพ่อของที่นี่ซึ่งตรงกับวันอาทิตย์ แต่ก็นะ เค้าไม่มีหยุดชดเชยให้เหมือนอย่างที่ไทย ก็เลยต้องเสียวันหยุดไปฟรีๆอีกหนึ่งวัน เฮ้อ ปีนี้มันยังไงกันน้า โชคไม่เข้าข้างเลย T^T (ตั้งกะโกลวเด้นวีคละ) เรื่องรายงานต้องขอบคุณเข็มกับพี่โจ้มากๆ ที่ช่วยทำให้ ถ้าไม่อย่างงั้นเราคงเครียดจนบ้าแน่ๆ ขอบคุณจริงๆนะ

ตอนนี้เหมือนน้ำหนักจะขึ้น เพราะสามสี่วันมานี้เวลานั่งทำอะไรหน้าคอม เป็นต้องหาของมายัดท้องได้ตลอด สี่ทุ่มห้าทุ่มก็ไม่หวั่น ประมาณว่าอยากกินอะไรก็หยิบกินซะอย่างงั้น ทั้งเลย์ เป็ปซี่ หึหึ พุงมันก็ไม่ยอมยุบเหมือนเคย  เพราะฉะนั้นก็เลยรู้สึกว่าอยากลดน้ำหนักอะ แต่เราคงทำไม่ได้ ทางทีดีควรจะลดการกินจุกจิกตอนกลางคืน ซึ่งมันก็ทำได้ยากยิ่ง ตราบใดที่ยังสอบไม่เสร็จ ยังไม่พรีเซ็นต์ และจำเป็นจะต้องทำงานตอนกลางคืน ก็ไม่มีทางจะเลิกกินได้ ทำยังไงดีวะเนี่ย  T_____T พูดไปพูดมากก็กลับมาจุดเดิม ฮึ่มมม

วันนี้ตื่นแต่เช้า (9โมง) เพราะมีนัดกับพี่แป๋ม & วินนี่ตอนสิบเอ็ดโมงทีฮารา แบบว่าตื่นเต้นมากอ่ะ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่จะได้เจอพี่ๆทั้งสองคนที่นี่ ก็นะ ไม่มีอะไร เริ่มจากไปหาอะไรกินแล้วก็ไปวัด คือ…ตรงใกล้ๆกับเอคิมีวัดอยู่อ่ะ (เพิ่งรู้เหมือนกัน) แบบว่าบรรยากาศร่มรื่นมากกกกกก แถมพี่วินส์ก็เอากล้องไปอีก เรากับพี่แป๋มก็เลยโพสท่ากันอย่างเมามันส์ (เจ้าของกล้องก็เลยต้องกลายเป็นคนถ่ายไปโดยปริยาย 555) แต่เสียดายที่เอารูปมาลงไม่ได้ เพราะที่พอวินนี่ยังไม่มีเน็ต คงต้องรอกันสักพักอ่ะแหละนะ

พอเดินจนทะลุปรุโปร่ง เข้าร้านนั้นออกร้านนี้ ก็มาต่อกันที่ชินจูกุ จริงๆเรากะจะมาซื้อกระเป๋านะ แต่เหมือนไม่เจอแบบที่ถูกใจเลย แถมบางร้านราคาก็โคตรจะไม่น่าซื้ออ่ะ เลยไม่ได้ของอะไรกลับมาซักกะอย่าง ที่ชินจูกุนี่ทรหดมาก ประมาณว่าโคตรของโคตรเมื่อยขาอ่ะ เดินแล้วยังคิดๆอยู่ว่าใครเป็นคนวางโครงผังของชินจูกุวะ แม่งกว้างชิบหาย รองเท้าที่ใส่ไปวันนี้ก็ไม่ได้เป็นแบบมีส้น ยังทั้งปวดทั้งเมื่อยขนาดนี้ ถ้าใส่ส้นสูงจะเกิดไรขึ้นเนี่ย เหอๆ ไม่อยากจะคิดเลย T__T  แต่ก็ช่างมัน เพราะจริงๆก็ไม่มีรองเท้าส้นสูงให้ใส่หรอก ฮ่าๆๆ ปิดท้ายก็ไปเดินที่ Tsutaya เลยเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า กรูก็มีมือถือนี่หว่า ทำไมไม่ใช้กล้องมือถือถ่ายละวะ จะได้มีภาพกลับมาลงบล๊อค เท่านั้นล่ะ ก็เลยถ่ายมา แต่ก็ไม่เยอะเท่าไหร่เพราะแสงมันไม่ค่อยจะเอื้ออำนวย

สังเกตุว่ามีอยู่ท่าเดียวท่าเดิม เอกลักษณ์กรูเหลือเกิ๊นนน

ภาพสุดท้ายนี่เป็นภาพจากกล้องพี่แป๋ม มันไม่ค่อยชัดเพราะถ่ายจากกล้องด้านหน้าอ่ะ

อยู่ที่ชินจูกุถึงทุ่มครึ่งก็กลับ ขากลับซวยอีก ไม่รู้ว่าเบลอเพราะเมื่อยขามากไป หรือเพราะคิดถึงที่บ้านมากเกินไป เลยเอ๋อหาทางออกไม่เจอ เดินไปเดินมาอยู่สองสามรอบถึงจะหลุดรอดออกมาได้ เฮ้อ แอบตื่นนิดๆเหมือนกันนะ

จริงๆไม่ได้อยากอัพบล๊อคเท่าไหร่ แต่รู้ว่าเดี๋ยวป๊าอาจจะเข้ามาอ่าน ก็เลยอัพเล่าเอาไว้ขำๆ อิอิ

ปล. รักป๊ากับม๊าเหมือนเดิม

ปล. เครียดกับรายงานว่ะ แม่งงง