☆● CaKiIE ●☆

อีกนิดเดียวเท่านั้น เอาเข้าจริงๆก็มีตัวสอบที่ต้องกดดัน(เล็กๆ) แค่วันนี้เท่านั้น เพราะหลังจากนี้ไปก็สบายแล้ว วันพุธมีแค่อินเทอวิวภาษาญี่ปุ่น ซึ่งมิ้นและพี่วิวบอกว่าชิว + ง่าย กับตอนเย็นซึ่งเป็นวิชาที่เป็นช๊อยส์ ไม่ต้องเขียน  หุหุหุ ในที่สุดช่วงเวลาแห่งความกดดันก็จบลง เร็วนะ เร็วจริงๆ ให้พูดยังไงก็อยากจะบอกแค่ว่าการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มัน ” เร็ว ” มาก อาจเป็นเพราะว่าตอนอยู่ที่ไทย เราใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยเกินไปมั๊ง ก็เลยไม่ค่อยเห็นค่าของเวลา

เดี๋ยวนี้เรามักจะชอบมองฟ้า (จริงๆก็ชอบเป็นนิสัยส่วนตัวอยู่แล้วอ่ะนะ) แล้วก็จะคิดว่า มืดแล้วหรอ ผ่านไปแล้วสินะอีกหนึ่งวัน..ผ่านไปแล้วกับวันที่ยังไม่ได้ทำอะไรให้พ่อกับแม่เลย…ผ่านไปแล้วกับอายุที่ทุกคนในโลกจะเพิ่มขึ้นพร้อมกัน (เราว่าเดี๋ยวนี้เราโคตรจะติสอย่างที่มิ้นบอกจริงๆน่ะแหละ เหมือนคนแก่เลยที่ชอบมานั่งคิดอะไรแบบนี้)

หลังจากนี้ก็เป็นเวลาครอบครัวแล้ว เราในตอนนี้ต่างจากตัวเองก่อนจะมาญี่ปุ่นลิบลับ ความสำคัญของคนใกล้ตัวที่เคยมองข้ามมาตลอด ต่อจากนี้จะขอทวงคืนล่ะนะ จะใช้เวลาแล้วก็จะให้ความสำคัญอย่างที่คนๆนึงพึงจะกระทำเสียที นึกแล้วก็ภูมิใจตัวเองนะเนี่ยที่โตขึ้นมาแล้ว (ถึงจะไม่เยอะก็เถอะ)

อยากทำงานเก็บเงิน ความตั้งใจตอนแรกเราอยากจะเก็บเงินให้พ่อกับแม่ แต่นะตอนนี้เราเปลี่ยนใจละ ขอเก็บเกี่ยวสิ่งที่อยากทำก่อนละกัน (แต่ก็ไม่ได้หมายความไม่สนใจครอบครัวเลยนะ) เราแค่คิดว่า เราก็มีสิ่งที่อยากทำ บางครั้งถ้าเวลามันเลยผ่าน เราก็อาจจะทำอย่างนั้นไม่ได้ แน่นอนว่ารวมถึงเรื่องครอบครัวด้วย ตอนนี้เราคิดว่าควรจะเริ่มตั้งหน้าตั้งตากับภาษาญี่ปุ่นได้แล้ว เราอยากจะเก็บเงินไว้เยอะๆ เพราะอยากเรียนกราฟฟิคดีไซน์ กับทำขนมเค้กอ่ะ ถ้าเก็บเงินแล้วเรียนที่นี่ได้ก็คงดีไม่น้อยเลยนะเนี่ย แต่ในขณะเดียวก้นก็อยากตามเคตะด้วย อื้มมม ถ้าถึงตอนนั้นอะไรหลายๆอย่างคงจะพร้อมแล้วก็เข้ารูปเขารอยมากขึ้นมั๊ง โอเคเลย จากนี้ไป เป้าหมายเราคือการเรียนกราฟฟิคดีไซน์  และเรียนทำขนมเค้ก !!! Fight

รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร รู้ว่ามาจากสาเหตุอะไร แต่ก็ยังอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆซักหลายๆที จริงๆอยากทำมากกว่านั้น แต่คิดว่าคงเป็นไปไม่ได้ รอแค่พรุ่งนี้แหละ พอถึงพรุ่งนี้ก็คงดีขึ้น…….ละมั๊ง

ไม่ได้แค่อยากกลับบ้าน ไม่ได้แค่อยากเจอเพื่อน เฮ้อ ทางที่ดีที่สุดตอนนี้คงจะเป็นเคตะล่ะนะ อยากเจอเคตะ อยากเจออ่ะ อยากเจอออออ

สรุปว่าได้ข้อสรุปออกมาแล้วว่าจะกลับไทย กับปัญหาที่บอกว่า ” จะกลับมั๊ย ” มันค้างคามาตั้งแต่เดือนหกได้ แต่มันก็เป็นเครื่องยืนยันล่ะนะว่าเวลามันผ่านไปโคตรเร็ว จริงๆเราคิดมากเหมือนกันนะ เรื่องกลับไทยเนี่ย เพราะมันมีทั้งเหตุผลดีแล้วก็ไม่ดีคอยสนับสนุนอยู่ทั้งสองฝ่าย แต่เอาเหอะ กลับไป “พัก” ซักหน่อยก็คงดี อยู่ที่นี่รอบตัวมีแต่เรื่องให้คิดมาก เบื่ออ่ะ

กลับไทยคราวนี้ก็อยู่แค่เดือนเดียว คิดว่าจะใช้เวลากับที่บ้านให้มากที่สุด ที่แน่ๆเลยคือวันแม่คงพาที่บ้านไปหาอะไรกินข้างนอก แล้วก็คงแวะเข้าโรงเรียนไปหาอาจารย์ (หลังจากที่จบออกมาเกือบสองปีแล้วก็ไม่ได้ไปอีกเลย เหอะๆ) ไปพาเพื่อนๆพี่ๆที่ศิลปากร ไปหาเพื่อนที่เกษตร  หาพี่ที่วาเซดะ ไปเดทกับชายแจ๊ค (หัวเราะ) โอยย โปรแกรมน่ะวาดไว้เยอะแยะ แต่ดูเอาเถอะ เอาเข้าจริงอิเค้กไม่พ้นนอนอยู่บ้านกินขนมกับดูนารุโตะทั้งวัน ฮ่าๆๆๆ ก็นะ อยากอยู่บ้านที่ร้างราไปเกือบสี่ห้าเดือน ก็ต้องย่อมคิดถึงเป็นธรรมดา แม่บอกอีกด้วยนะว่า เรากลับมาก็ดี จะได้ช่วยกันซื้อของแต่งบ้านใหม่ หุหุ คราวนี้ก็เสร็จเรา เพราะห้องดูหนังข้างล่างจะต้องเต็มไปด้วยเคตะ กร๊ากกก

เรากลับไทยเดือนแปด ที่หอก็มีมาตรการเปลี่ยนเน็ตใหม่พอดี จากตอนนี้ที่ใช้อยู่ 1m เป็น 100m (หัวเราะอย่างชั่วร้าย) คราวนี้ก็โหลดกันให้ตายไปข้างจริงๆ แต่เราคงไม่มีอะไรให้โหลดมากแล้วมั๊ง เพราะตอนนี้คิดว่าจะรักเคตะคนเดียวจริงๆแล้ว คิดดู คอนคัตตุนยังไมไปเลย เวลาก็ว่าง ค่าตั๋วก็ไม่แพง โห่ นี่ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงดูไปแล้วเนี่ย แต่นะ ไม่ได้ๆๆๆๆ เพื่ออนาคต อิอิ แบบว่ามีโปรแกรมใช้เงินอีกเพียบ เพราะฉะนั้นคัตตุนไม่ดูก็ได้ เอาเงินไปทำอย่างอื่นดีกว่า

ข่าวเคตะกับอายะไม่ได้ทำให้หงุดหงิดเท่าใครบางคนที่ชอบอวด เบื่อจังคนขี้อวดเนี่ย อยู่ญี่ปุ่นมันวิเศษยังไงวะ ถึงต้องให้คนอยากรู้จักซะขนาดนั้น เฮ้อ ใครจะรู้อยู่ญี่ปุ่นน่าเบื่อมากกว่าที่คิด (ถ้าไม่ได้เจอเคตะจะยิ่งน่าเบื่อเข้าไปอีก)

ปล จะซื้ออะไรกลับบ้านดีน้า

ปล คิดถึงก๋วยจั๊บเยาวราช เกาเหลาเลือดหมูท่าดินแดง ก๋วยเตี๋ยวไก่แถวบ้าน ข้าวแกงตาลี น้ำพริกปลาทู  กลับไทยน้ำหนักขึ้นสองโล แต่พอกลับมาญี่ปุ่นอีกทีคงประมาณห้าโลได้ เหอๆ

เมื่อวานไปงาน Heart - Aid shisen มา กว่าจะเดินฮอลล์เล่นทำเอาลิ้นห้อย เหนื่อยอ่ะ แต่ได้เห็นสถานีโตเกียวที่เคตะมาถ่ายลงปกอัลบั้มด้วย เห็นเองก็ว่าสวยนะ บรรยากาศโดยรอบโคตรไฮโซ ต่างกับเราที่โลโซอย่างแรง (หัวเราะ) นั่นล่ะ พอเดินถึงฮอลล์ก็ไม่ได้รอช้า รีบเข้าไปในงานทันที พอเข้ามาแล้วก็มัวแต่ขมักขเม้นกับการถ่ายเสื้อที่วินส์เซ็นต์ไว้ กับของประมูลที่จะมีในงาน เอ้อ ลืมบอก ตั้งแต่เกิดมาในชีวิต วันนี้เป็นวันแรกที่รู้สึกเต็มใจที่จะประกาศศักดามาก ว่าชั้นนี่แฟนวินส์นะ ฮ่าๆๆ แบบว่าใส่ยางมัดผมที่เคตะออกแบบไป แท่งไฟก็เอาไป นี่คิดว่าถ้าซื้อกระเป๋าหน้าคอนก็คงแบกไปด้วยแล้ว ตอนถ่ายรูปเสื้อเคตะ ตอนแรกก็ว่างงๆ ว่าป้าข้างหน้านี่คุ้นๆนะ พอเจ๊แกหันมาทีก็อ๋อขึ้นมาในใจ (ตอนนั้นมัวแต่อยากถ่ายรูปอ่ะ เพราะแบตใกล้จะหมดเต็มทน) คือป้าแกเป็นคนที่ต่อแถวเข้าฮอลล์หน้าเราอ่ะ แถมตอนนั้นหันมามองเรา พี่เกด พี่หลิวอีกต่างหาก แนวๆว่า นี่ใครวะ ไม่ใช่คนญี่ปุ่นนี่หว่า นั่นล่ะ เราก็เลยจำหน้าเจ๊แกได้แม่น เหอะ

พอถ่ายภาพเสร็จก็เข้าไปนั่งรอในฮอลล์ ที่นั่งจะว่าดีก็ดี จะว่าไม่ดีก็ไม่ดี แต่ก็ถือว่ามองชัดนะ (พูดเองงงเองป่ะวะเนี่ย) เอาเหอะ เป็นตรงไหนก็ได้ทั้งนั้นล่ะ เพราะเราไปด้วยความคิดแค่ว่า อยากเจอ ไม่ได้อยากใกล้หรืออะไร แค่เจอมันก็ดีใจแล้ว (เมื่อก่อนไม่เคยจะคิดอย่างนี้เลยจริงๆ) คอนมันมีทั้งหมดสามชั่วโมง  ตอนเปิดตัวตอนแรกอึ้งมาก เพราะว่าเจิ้งอิเจี้ยนก็มา แจ๊กกี้ชาน กัวฟู่เฉิง จองฮุน โห่ โคตรอ่ะ ไม่นึกไม่ฝันมาก่อนว่าวันนึงจะได้เห็นเจิ้งอิเจี้ยนแบบนี้ (ใครไม่รู้ขอบอกไว้หน่อย ว่าเมื่อก่อนเราโคตรคลั่งเลย) แล้วเมื่อก่อนยิ้มอบอุ่นยังไง ทุกวันนี้ก็ยังไม่เปลี่ยน เพียงแต่ดูรู้เลยว่าแม่งแก่ขึ้น ตอนที่เดินเข้าเวทีแล้วหันมายิ้มให้คนดูนะ ตาย ตายเลย ชอบบบบบบบ

ศิลปินที่มาวันนี้เยอะมาก ถึงจะเบื่อ แต่เสียงแตละคนก็ดีมากจริงๆ จะมาตกมาตายก็ตอนวินส์ออกนี่แหละ เพราะเสียงเคตะวันนี้ไม่ค่อยดีเลย เดี๋ยวร้องเสียงสูงไป ต่ำไป ตอนแรกเราโทษที่ความผิดไมค์ ก็นะ งานแบบนี้ดารามาเยอะ ก็คงจะมีเวลาซ้อมน้อย คนคุมเสียงอาจจะไม่รู้ว่าเสียงเคตะมันเรนจ์กว้างเลยปรับไมค์ไม่ดีก็ได้ (อันนี้ยอมรับว่าเข้าข้าง) แต่ผ่านไปไม่ถึงนาที ถึงรู้ว่าเป็นเพราะเสียงเคตะเองต่างหากที่แย่ จริงๆคอนเมื่อวันอาทิตย์ก็เห็นเคตะไอแล้วนะ นี่คงเป็นอาการที่ตกค้างมาแหงมๆ ตอนร้อง พอเสียงหลงที แฟนๆก็กรี๊ดขึ้นมา เสียงแปลกอีก ก็กรี๊ดอีก เอาเข้าไปงานนี้ เคตะร้องแล้วก็คิ้วขมวดอย่างกับคิ้วซันจิ ในวันพีซ (เหอะ) ไม่ยิ้มเลยด้วย เฮ้อ

ตอนเอ็มซีเค้าพูดอะไรไปอิเค้กก็นั่งอ้าปากพะงาบๆ ไม่ค่อยจะรู้เรื่องหรอก แต่เหมือนมีถามเรื่องทัวร์ด้วยมั๊ง แล้วก็ถามว่าอย่างนี้วเลาพักผ่อน หรือวันว่างน่ะอยู่ด้วยกันรึป่าว เคตะก็บอกว่าแยกกัน (คงอยากอยู่กับเมีย เอ๊ย แม่และน้องๆ ฮ่าๆๆ) แต่จากเอ็มซีนี่คิดว่าชัวร์แน่นอนว่าเคตะเสียงมีปัญหา หรืออาจจะไม่สบาย เพราะว่าริวอิจิพูดตลอด ณ ตอนนั้นอิเค้กก็จ้องแต่เคตะเหอะค่ะ มากอ่ะ ช่วงนี้หลงคนไม่หล่อ คนไม่เท่ห์ แต่เสียงดีคนนี้เหลือเกิน บ้าขึ้นสมองมากจนทุกวันนี้ยังอ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง (แอบเซ็งเหมือนกัน เพราะใกล้สอบแล้ว)อ้อใ..ในงานมีพูดถึง ” ไทย ” เหมือนกันนะ ไปเกี่ยวได้ยังไงก็ไม่รู้เนี่ย แต่เอาเหอะ ขอเข้าข้างตัวเองละกันว่าที่ไทยพอจะเป็นที่รู้จักบ้าง (อย่างน้อยพวกมันสามคนก็ต้องรู้) ก็เพราะผ้าบอร์ดที่ส่งไปทุกๆครั้ง ฮ่าๆๆ ปีนี้ก็มี แต่คงต้องให้พั๊น เป็นคนจัดการเอา (ไม่วายใช้น้องจนได้กรู T___T)

ขากลับมีเสื้องานขายด้วย เราก็ซื้อมาตัวนึง แต่เหมือนมันจะพอดีตัวเราเกินไป (เพราะฉะนั้นจะลดน้ำหนักเพื่อเสื้อตัวนี้ด้วย) พี่เกดบอกว่า  ได้บุญนะเนี่ย ถือว่าได้ช่วยพวกคนที่เจอแผ่นดินไหว เราฟังแล้วแบบ ป่าวเหอะ ที่ซื้อเพราะว่าเคตะมันก็ใส่ แถมสมองคิดรวดเร็วมาว่าอยากจะใส่ตัวนี้ไปดูคอน ฮี่ๆๆ เริ่มแล้วไง ตอนนี้อยากประกาศให้ก้องโลก ว่ากรูรักเคตะ (ตอนนี้กล้าใช้คำนี้อย่างต็มปากเต็มคำแล้ว) ฮ่าๆๆ บ้ามั๊ยล่ะ เพราะผู้ชายคนเดียวจริงๆ

กลับถึงหอเกือบจะเที่ยงคืนได้ หนังสือหนังหาไม่อ่าน (วันอังคารมีสอบไฟนอลวิชาอังกฤษอ่ะ) แต่ไม่เป็นไร คิดว่าไม่ยาก ก็เลยไม่ได้อ่านเยอะ แล้วก็ไม่อยากจริงๆอ่ะ ทำได้อย่างต่ำก็ 90% เลยชิว (หัวเราะ) ตอนนี้ปากดีไง อย่าให้ผลออกมานะ อาจจะนั่งกุมขมับได้ - -”

และแล้วเรากับเคตะก็ต้องไม่ได้เจอหน้ากันเกือบสามอาทิตย์ โอย แค่นี้ก็คิดถึงจะตายแล้ว อยากเจออ่ะ ความรู้สึกอยากเจอ อยากตามมันมีมากกว่าตอนดูอิเว้นเยอะ ไม่รุ้ทำไม ฮือออ เคตะ เคตะ เคตะ นี่เดี๋ยวได้เจอมันวันที่เก้าเดือนแปด ถ้าคึกจัดจริงๆอาจจะได้เจอที่บูโดกัน วันที่ยี่สิบกว่าๆ (ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจะดูมั๊ย) แล้วก็ที่โยโยงิ เดือนเก้า วันที่ยี่สิบสาม ต่อด้วยที่เกาหลีวันที่สี่ โฮฮฮ ไม่ได้กลับไทยมันก็มีอะไรให้ทำเยอะเหมือนกันนะเนี่ย ไม่ได้เจอพ่อกับแม่  แต่ได้เจอเคตะก็ยังพอทนล่ะวะ (ข้ออ้าง)

 ปล รักป๊ากับม๊าอ่ะ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้คุยกันเลย รู้สึกผิดๆๆๆ T/\T

ตอนที่กำลังอัพอยู่นี้ ความรู้สึกเรามันแปรปรวนเหลือเกิน ยิ่งฟัง Stay ไปพร้อมๆกันแล้วยิ่งเข้าไปใหญ่ เฮ้อ ทำไมวะ ทำไมต้องมารู้สึกพุ่งปี๊ดตอนนี้ด้วยเนี่ย (เป็นครั้งล่าสุดคือหลังจากดูอิเว้น) เซ็ง เซ็งเลย

คอนเมื่อวาน (วันอาทิตย์) รู้สึกว่าจะสนุกกว่าวันเสาร์ อาจเป็นเพราะได้ทีดีด้วยแหละ ก็เลยเห็นภาพโดยรวมชัดอยู่พอควร แถมการเตรียมตัวหลายๆอย่างก็ดีกว่าอ่ะ แล้วก็เพราะวันนี้ เลยทำให้แน่ใจว่าเมื่อวานเคตะเต้นบูกี้วูกี้ผิด (หัวเราะ) แบบว่ารอบวันเสาร์พี่แกทำเนียน แต่จริงๆแล้วเต้นผิดซะงั้น (หัวเราะ) แล้วเราก็ยังชอบ one love & stay เหมือนเดิม เป็นเพลงที่มันโดนจริงๆ >__< กับซีเอ็มวันนี้ก็พอฟังได้บ้าง (ย้ำว่า บ้าง ) ฮ่าๆๆ แต่ก็ยังดีกว่าเมื่อวานล่ะนะ การฟังวินส์พูดเนี่ย มันต้องใช้สมาธิเยอะจริงๆ ตั้งใจจนเหนื่อยเลย

อ่อ วันนี้สเปเชี่ยวเกสที่มาคือโปรดิวซ์ของ w-inds mtv อ่ะ ตอนแรกก็งงอยู่เหมือนกันว่าทำไมต้องเอากล้องมาเดินถ่ายแฟนๆที่รอเวลาประตูเปิดอยู่หน้าคอน ที่ไหนได้ เราว่าคงเก็บภาพเอาไว้ใช้ในเทปมากกว่า เพราะฉะนั้นคราวนี้ต้องโหลด อยากดูๆๆๆๆ แถมตอนจบมีถ่ายภาพเป็นที่ระลึกพร้อมกับตะโกนว่า ” w-inds sumu ” ด้วย ถึงจะเห็นแฟนๆส่วนใหญ่แค่ลิบลิ่ว แต่ยังไงก็ยังรู้สึกดีล่ะนะ แถมเคตะน่ารักมาก พูดไม่ถูกว่าน่ารักยังไง เพราะหน้าตามันก็เหมือนเมื่อวาน รู้แต่ว่าอะไรบางอย่างในใจมันกำลังตุ๊บๆๆๆๆอยู่ พูดไม่ถูกอ่ะ แปลกนะ เพราะตอนดูคอนจบอ่ะ ก็รู้สึกว่า” สนุกอ่ะ ” แต่พอกลับหอ หรือพอผ่านมาได้สักพักก็แบบ อื้มมม มันเป็นอะไรไม่รู้ อ่า ~~ ฮืออออ เพราะเคตะอ่ะแหละ แม่งงงงงงงงงง

สรุปแล้วนะ ว่าไม่กลับไทย วันนี้คุยกับแม่แล้วแม่บอกว่าอยากให้อยู่อ่ะ ก็เลย อื้ม งั้นไม่กลับ จริงๆอยากกลับนะ แต่พอฟังแม่พูดแบบนี้ก็ไม่รู้จะพูดไง เลยคิดว่าเอาวะ ไม่กลับก็ไม่กลับ จะได้เริ่มทำไบท์ด้วยเลยทีเดียว แล้วก็จะได้ดูคอนเพิ่มด้วย (อันนี้กำลังคิดอยู่ว่าจะดูมั๊ย เพราะถ้าดูก็ดูรอบทีบูโดกันอ่ะ) เฮ้อ เบื่อ เซ็ง เดี๋ยววันนี้ก็จะได้เจอเคตะอีก แต่ถ้าวันนี้ผ่านไปคงชีช้ำน่าดูเลย เพราะเราจะต้องกลับมาเจอกับเทศกาลสอบอันตึงเครียด ทำไงดีอ่ะ ไม่อยากอยู่ในสภาพนี้เลย