暇。。暇。。。暇すぎた！！最近、何でこんなに暇なの？復習したり、漢字も勉強したりしたのに,
今、どうしてあまり家族を会いたくないか、分からない。頭の中に慶太のこといっぱいあって、「いつまた慶太に会うかな？ いつ。。いつ」を考えてばがりだ。私ばかじゃないの？？
ところで、来月の七日、英語クラスのみんなの日本人の友達と飲み会する予定がある。でも行くかどうか、まだ決めてない。ユウ君が行ったら、私も行きたいな～と思う。笑
みんな。。「EVERYDAY」と言う曲はもう聞いただろうか？この曲について、どう思ったの？よくて、きれい曲でしょう？慶太の声が凄いね。私が一日中この曲しか聞いてない。聞けば聞くほど慶太君に会いたくなって来た。
さ～～新しいシングルは一枚ずつ買うつもりだ。お金がなくなるかも。。。でも慶太のために何でもします。笑
P.S. 九月の給料もらった！！
จริงๆก็อยากจะอัพเป็นญี่ปุ่นนะ แต่เอาเหอะ เพื่อความสะใจ ขอละเลงเป็นภาษาบ้านเกิดละกัน
แบบว่าเจ็บใจตัวเองตั้งแต่เมื่อวันศุกร์แล้วที่ไม่ได้ไปส่ง ทั้งๆที่ตอนกลางคืนก็นั่งเช็คไฟท์จนรู้เวลาที่วินส์จะไป ก็นะ เวลานั้นคิดแค่ว่าไม่อยากโดดเรียน แถมอดได้เงินทำงานอีก ก็เลยไม่ได้สนใจอะไรมากนักอ่ะ แต่พอกระโดดขึ้นเตียงปุ๊บ เอาละ ความคิดเริ่มแล่นเข้ามาในหัว แม่งงง ถ้าไม่ไปนี่อดเจออีกนานเลยนะ มิวสิคเจแปนก็ใช่ว่าจะว่าง (ยังไม่ชัวร์) ไหนจะโคฮาคุอีก (เพราะมีตารางดูคอนนิวส์) พอคิดได้อย่างนั้นเลยลงมาเตรียมชุด แล้วก็มาดมั่นเอาไว้โคตรๆว่า เออ ยอมโดดเรียน อยากเจอเคตะๆๆๆๆ อยากเจออย่างเดียว นาฬิกาปลุกก็ตั้งไว้ตีห้า แต่พอเอาเข้าจริงๆก็ไม่ได้ไป จำได้ว่าเจ็บใจตัวเองมากอ่ะ ที่ไม่ไปเพราะกลัวตามญี่ปุ่นไม่ทันเพื่อน แต่ปรากฏว่าเวลานั่งเรียนนี่ไม่มีสมาธิเลย ดูเวลาอยู่ตลอด อารมณ์คล้ายจิตตก ก็เลยคิด อื้มมม ตรูจะต้องไปรับให้ได้ ยังไงก็ต้องเจอ ไม่งั้นถ้ารอให้ถึงอิเว้นปีหน้า อิเค้กจะขาดใจตายซะก่อน
ก็นั่นล่ะตื่นไปถึงสนามบินตั้งกะสิบเอ็ดโมง นั่งรอจนตูดแฉะ เพราะอยากรอตั้งแต่ไฟท์แรกจากเกาหลี มีคิดในใจเหมือนกันว่าถ้ามันไม่มาลงวันนี้นะ พรุ่งนี้ก็จะโดดเรียน (คราวนี้ยอมว่ะ ฮ่าๆๆ) มารออีก แต่พอเช็คในมือถือ อ้าว วันนี้มันมีอัด windy street ครั้งสุดท้ายตอนสามทุ่มนี่หว่า งั้นมันคงกลับวันนี้แหละ จากห่อเหี่ยวนิดๆเลยโอเคขึ้นมาหน่อย ตอนแรกมีแฟนคลับอยู่คนเดียว ผ่านไปชั่วโมงนึง เพิ่มมาเป็นแปด ผ่านไปอีกนิด เป็นสิบ เพิ่มๆๆๆจนสุดท้ายแล้วก็ประมาณห้าสิบคนได้ ในวินส์คนที่ออกมาคนแรกก็เป็นริวอะ ขำมาก เพราะดูเหมือนริวจะตกใจว่าทำไมมีแฟนเพลงมารอเยอะขนาดนี้ ก็เลยชะงักไปนิดนึงแต่ก็เดินออกมา เราก็ไม่สนว่ะ อื้มม ผ่านมาก็ผ่านไป พอเหลียวกลับไป เออ เรียวเฮ ไม่สบายหรอ เพราะใส่ผ้าปิดปากไว้ไง อือ แค่นั้นจบ ที่สำคัญคือ เคตะอยู่ไหนวะ พอมองดีๆ เออโดนรุมซะ - -”
เราก็ยื่นจดหมายไปให้นะ เคตะก็รับ แบบว่าไม่ไหวแล้ว โทรมมาก เวลาไม่โบะนี่มันแย่ขนาดนี้เลยหรอเนี่ย เราว่าตอนอิเว้นเห็นใกล้แล้วคิดว่ามันโทรมแล้วนะ พอมาเจออารมณ์แสงนีออนธรรมดานี่ยิ่งแล้วใหญ่ เหอะๆ จะมีดาราคนไหนที่มันจะโทรมได้เยี่ยงนี้บ้างเนี่ย ริวอิจิกับเรียวเฮยังไม่เท่าเคตะเลย T^T นั่นล่ะก็ไม่อะไร แต่ที่ฮาคือหลิงมันเหยียบรองเท้าเคตะด้วย ไอ้คู่แพงๆดีแอนจีสีขาวในไลฟ์น่ะแหละ ส่วนเราก็ทนแรงดันไม่ไหว เลยเดินอ้อมไปหลังเคตะซะงั้น มาถึงตอนนี้รู้สึกว่าเคตะเป็นพระ แล้วตัวเองอยากแปะทองยังไงชอบกล (หัวเราะ) คือเราจับหลังเคตะอ่ะ แต่ก็ไม่กล้าจับแรง (กลัวว่าถ้าใส่แรงไปเต็มฝ่ามือ เคตะอาจล้มได้ เหอะๆ) ให้อารมณ์คึกมาก หลังเคตะ หลังเคตะ ฮ่าๆๆๆๆ มีมองเก็บรายละเอียดด้วยนะ อื้มกางเกงแบบนี้ เสื้อแบบนี้ พอกลับมาถึงหอก็เพิ่งคิดได้ เออ ทำไมไม่จับก้นเคตะวะ (เข้าข่ายโรคจิต ฮ่าๆๆ)
พอตอนออกจากประตูก็เอาเลยค่ะ สัญชาตญาณในการตามดาราของไทยเนี่ยมันเป็นกันทุกคนจริงๆ ฮ่าๆๆๆ คือวิ่งวนแล้วอ้อมมาด้านหน้าเคตะ แบบมันจะขึ้นรถแล้ว ทำไงดีๆๆๆ ในหัวมันโปรเสสเร็วมาก ต่อไปจะไม่ได้เจออีกนานนะ จะไม่ได้เจอๆๆๆๆ ตรงนั้นไม่มีการ์ด ไม่มีแฟนคนอื่นยืนบัง………เท่านั้นล่ะ เลยยื่นมือไปแตะแขนเคตะ แบบไม่ไหวแล้วววววว ขนเยอะมาก จริงๆอยากจับมือเลยนะ แต่เคตะถือจดหมายกับขนมไว้เต็มทั้งสองข้าง ก็เลยอื้มม แค่แขนก็ได้วะ ที่เสียดายคือเคตะหันมามอง ประมาณว่าใครมาแตะมือกรูวะ แต่ด้วยสัดส่วนความสูงของเรากับเคตะ เราก็เลยได้แต่มองแขน (รู้งี้กรูมองหน้าดีกว่า ฮืออ) แต่เคตะก็ไม่ได้ว่าอะไรอะ ท่านแค่ทำเหมือนผงกหัวแล้วก็ขึ้นรถ
วินส์วันนี้ดูนิ่งกันหมด ที่น่ากลัวคือริวอิจิอ่ะ อย่างกับยากูซ่า เดินแบบไม่สะทกสะท้านอะไรเล้ยย ใส่แว่นดำ สูทดำ อยากทราบว่าอยู่แก๊งไหนคะ ฮ่าๆๆๆๆๆ แถมบรรยากาศที่สนามบินเงียบมากอ่ะ เงียบแบบไม่น่าเชื่อว่านี่คือการมารอรับดารา อึมครึมๆๆๆๆ แต่ที่แย่ยิ่งกว่าคือเราโดนแฟนวินส์ดุว่ะ เค้าหันมา คาเมร่า ดาเมะ !!! ฮืออ ทำหน้าทำตาข่มใส่อีก น่ากลัวชิบ
จากนั้นก็ไปช๊อปปิ้งที่ฮาราต่อ กลับถึงหอก็ซักเกือบสามทุ่มได้มั๊ง (จำไม่ได้) แต่พอเข้าไปเช็คข่าว อื้มมม วินส์จะมีงานที่ NHK Osaka Hall โฮยยยย อยากไปอ่า
ปล อยากช๊อปอีก หนุกๆๆๆๆๆ อยากได้บู๊ทอีกซักคู่ง่ะ
