ตอนแรกมีอารมณ์อัพโคตร แต่มันหมดมู๊ดไปตั้งแต่โม้ให้พี่เกดฟังเมื่อคืนละ (-*-) แต่เอาเถอะ วันนี้จะพยายมรีดออกมาเล่า
ตามเวลาที่ประตูต้องเปิดคือสามโมง เรากับไอหลิงก็เอาเหอะ ยืนรอหน้าฮอลล์ด้วยอารมณ์ห่อเหี่ยว สามโมงสิบก็แล้ว สามโมงครึ่งก็แล้ว แม่งยังไร้วี่แววของการเคลื่อนขบวนคน ด้วยความซวยของวันนี้ที่มีมากมายเหลือแสนกับความหงุดหงิดเพราะอากาศเลยแกล้งบนเล่นๆ ” เออ แม่งเลทขนาดนี้ไม่ใช่ว่าใครบาดเจ็บจนคอนยกเลิกแล้วเอาเงินคืนแฟนเพลงหรอกนะ ” แบบฮามากอ่ะ ตอนแรกก็แซวว่าเป็นเคตะป่ะวะ เห็นตอนซื้อของเสียงซ้อมขาดๆหายๆ ไม่ใช่ว่าไม่สบายจนร้องไม่ได้หรอวะ แต่สุดท้ายก็เมนมาที่ริวอ่ะแหละ คิดว่ามันคงตื่นเต้นกับสถานที่มั๊ง คงวิ่งๆแล้วดันตกเวที อื้ม ตอนรอก็พูดเล่นกันทำนองนี้ คิกคักๆกันใหญ่ หลิงมันบอกว่าเออดี จะได้เงินคืน เพราะเสียเงินไปเยอะแล้ว แต่ตอนนั้นถ้าคืนเงินจริงๆนะคงมีเคือง อุตส่าห์คิดถึง…อยากเจอเคตะจะตาย (ไม่งั้นเราคงมีเรื่องหลอนต่อไปเรื่อยๆก่อนเปิดเทอมแน่ๆ)
นั่นล่ะก็รอๆๆๆๆ ซักพักสต๊าฟออกมาพูดว่าวินส์มีคนบาดเจ็บ (คือ ไม่ได้บอกว่าเป็นใครนะตอนแรกอ่ะ) จะเลื่อนเวลาเข้าฮอล์ แฟนเพลงทุกคนก็ ฮ๊ะ !!!! โห่ ตอนนั้นนะ ให้อารมณ์เหมือนไปร่วมแจมกับพันธมิตรเลยอ่ะ เพราะบรรยากาศมันตื่นตัวมากๆ พอถึงตอนนี้ก็มองกับไอหลิงไปมาแล้วเริ่มหน้าซีด เออปากกรูนี่ขลังเหมือนกันนะ - -” แต่ก็ยังรอไปเรื่อยๆ คิดแค่ว่าอย่าคืนตังค์ก็พอ ยังไงก็อยากเจอเคตะ เพราะถ้าคนเจ็บไม่ใช่เคตะ ยังไงก็ยากที่จะยกเลิก เพราะแฟนเพลงมากันเยอะมาก (โคตรจะเคตะอ่ะ ตอนนั้น แฮ่ะๆ) แล้วเวลารอคอยก็สิ้นสุดลง ฮอลล์ใหญ่นะ ประทับใจมาก คนมาก็เยอะ แต่ก็ยังไม่เต็มฮอลล์อยู่ดี คราวนี้แฟนเรียวเฮเยอะ(มาก) พอๆกับแฟนเคตะเลย แต่อื้ม เผลอๆจะมากกว่าด้วยมั๊ง ไม่รู้ว่ะ เรามองจากอารีน่ากับแสตนด์ฝังตรงข้ามอย่างเดียว
อันนี้เป็นภาพที่คนยังทยอยเข้ามาไม่หมดนะ แอบถ่ายอย่างแรงงง
พอเจอที่นั่งก็โม้กับหลิงฆ่าเวลา ไม่นานก็มีพิธีกรออกมาพูดว่าสมาชิกวินส์น่ะบาดเจ็บ คนๆนั้นก็คือริวอิจิ บอกว่ายืนไม่ได้(หรือถูกสั่งว่าห้ามยืนนี่แหละ) แต่ก็คิดว่าคงจะขึ้นบนเวทีด้วย อยากบอกว่าฮอลล์เงียบมาก เงียบจนน่ากลัวอ่ะ ทั้งๆที่มีคนเป็นหมื่นนั่งอยู่ (ขนลุกกก) จากนั้นเสียงโฮ เสียงกรี๊ด แล้วก็มีแฟนริวร้องไห้กันตรึม ตอนที่เห็นอ่ะเฉยๆนะ แต่ก็เข้าใจอารมณ์อ่ะ ขนาดไม่ใช่เคตะยังอินไปด้วยขนาดนี้ ถ้าเป็นเคตะคงได้ร้องออกมาเหมือนกันมั๊ง
แล้วคอนก็เริ่มขึ้น วินส์โผล่ขึ้นมาสามคน เออเคตะร้องได้ เรียว ริว เต้นได้ อ้าวเวร ไหนบอกยืนไม่ได้ไง แล้วเต้นเนี่ย ไม่ใช่เต้นเหมือนคนขาเจ็บนะ พี่แกเต้นได้ปกติเลย ถ้าไม่บอกว่าบาดเจ็บก็คงไม่รู้ เรามีเห็นเต้นแล้วเซอยู่เหมือนกันนะ คือตั้งแต่ที่เห็นริวขึ้นเวทีแล้วล่ะ นับถือสปิริตมาก ก็เลยไม่ได้มองเคตะ ฮ่าๆๆ จ้องแต่ริวว่ะ โคตรปลื้มเลย น่ารักมาก พอเอ็มซีแรกก็ขอโทษขอโพยเรื่องที่ให้รอนานตามแพทเทิร์นวินส์ แล้วก็พูดเรื่องอาการบาทเจ็บของริวอิจิ ริวพูดประมาณว่าทุกคนมากันขนาดนี้ ถึงยังไงก็จะพยายามให้ถึงที่สุด แล้วเรียวก็วกไปพูดว่าพี่สาวแต่งงานแล้ว แล้วก็ไปฮันนีมูนที่ฮาวาย เจ้าตัวเลยขอไปด้วย อื้ม ระหว่างนั้นก็มีแซวๆกัน ฮามากอ่ะ ริวน่ารักได้อีก
คอนวันนี้มีข้อผิดพลาดแล้วก็อะไรที่เพิ่มขึ้นกับลดลง เยอะเหมือนกันนะ โซโล่แด้น เคตะทำหมวกหล่นสองครั้ง เกือบร้องผิดไปหนึ่งครั้ง บางเพลงก็มีท่าที่เปลี่ยน (เพราะริวเต้นไม่ได้) ตอนที่คอนเริ่มแรกๆนะ ก็แอบพูดกับหลิง เออ คอนวันนี้ไม่สนุกแน่เลยว่ะ ริวเจ็บขนาดนี้ แถมพวกมันต้องเกร็งกันแน่ๆ เพราะฮอลล์ใหญ่ แล้วก็เพิ่งเคยมากครั้งแรก แต่ถึงเคตะจะบอกว่าตื่นเต้นที่ได้มาเล่นที่นี่แต่ถ้ารวมเรื่องอาการบาดเจ็บแล้ว โดยรวมทุกกคนก็ออกมาดีนะ (ถึงแม้ว่าตอนแรกจะหวังไว้มากกว่านี้ก็ตามที)
ชอบเอ็มซีนึงมากที่ริวพูดถึงผ้าอัลลิมิเต็ดที่ออกมา (เป็นสีดำแดง) ถ้าไล่ตั้งแต่คอนเริ่มทีแรกก็จะเป็น แดงฟ้า เหลืองเขียว แล้วก็มาดำแดง ริวบอกว่าสีพวกเนี่ยมันเกิดมาจาก ฮัชเช่ย (อันนี้ฟังไม่ทันว่าพูดว่าอะไร) แล้วอันต่อมาก็เกิดมาจากฮัชเช่ย(อีก) แต่ทำเสียงสไปรซ์อ่ะ (สีสไปรซ์มันเหลืองเขียวไง) แล้วอันสุดท้าย พี่แกทำเสียงเหมือน คะโค้ม คึก เคิ่ก อารมณ์ว่าเป็นโค้ก เลยออกมาเป็นสีดำ โห่ ฮามาก ริวเอาใจไปเลยยยยยยยยยย ฮ่าๆๆๆ ที่ประทับใจอีกอย่างคือริวอ่ะบอกว่าตอนแรกจะไม่ขึ้นคอน แต่เห็นเคตะกับเรียวเฮพยายามในส่วนของตัวเองไปด้วยแล้วก็เลยคิดว่า แล้วตัวเองทำไมถึงอยู่เฉยๆ ก็เลยตัดสินใจจะขึ้นฮอลล์ เอาจริงๆเลยนะ เราคิดว่าริวจะขึ้นแค่บางเพลง แต่นี่โผล่มาหมดเลยค่ะ แต่ก็อยากที่บอกไปอ่ะนะ ว่ามันมีการปรับเปลี่ยนเยอะเพราะริวคงยืนนานๆไม่ได้ อย่างเพลงฮัลโหล ก็ให้ริวนั่งเล่นกีตาร์ ท่าที่ต้องกระโดดติดๆกันก็ให้ทั้งเรียวกับริวไม่กระโดด เพราะจะได้ดูไม่แปร่งเกินไป ที่งงจริงๆคือเคตะ เอ่อ ได้ข่าวว่าสบายดี (มีร้องเสียงแหบไปครั้งสองครั้ง) แต่ทำไมเพลงอาเมะอาโตะไม่ทำมือประกอบวะ ริวกับเรียวยังทำเลยอ่ะ T^T (ท่านั้นชอบซะด้วยเหอะ)
เรียวบอกว่าคอนวันนี้มีสามชั่วโมง แต่ก็จบเร็วเลยมีเพลงแถมให้ จริงๆแค่อังกอร์แรกก็สนุกแล้วนะ มีแต่เพลงที่ชอบทั้งนั้นอ่ะ แถมเคตะก็ยั่วโปรยเสน่ห์ซะยกใหญ่ น่ารักจริงๆ แค่ยั่วไม่เท่าไหร่ ไอ้อาการวิ่งจากเวทีขวาไปเวทีซ้ายเพื่อไป “โผกอด” ริวเนี่ย ทำซึ้งมาก (ต้องใช้คำว่าโผกอดจริงๆ เพราะมันไม่ได้กอดกันเหมือนทุกครั้ง แต่ท่านกระโจนเข้าหาเลยว่ะ) ริวก็ไม่ต่างกัน ตัวเองก็ป่วยแต่ยังไม่ทิ้งอารมณ์ติส ไอ้อาการปิดตา อินกับเพลง ส่ายหัวไปส่ายหัวมาอ่ะ ยิ่งเห็นก็ยิ่งคิด เออ สรุปมันป่วยจริงป่ะวะ ฮ่วย (แต่ก็แอบเห็นหน้าท้องริวด้วยง่ะ ฮ่าๆๆ) นี่ก็เล่นเพลงในซิงเกิ้ลใหม่ไปสองเพลง ชอบมาก เพลงนึงร้องคั่นเอ็มซี อีกเพลงร้องตอนดับเบิ้ลอังกอร์ เคตะบอกว่าเนี่ยเพลงนี้ทุกคนต้องไม่รู้จักแน่ๆ ชื่อ everday เป็นเพลงแนวอกหักอีกแล้ว เคตะหล่อกระชากมาก เอาเป็นว่าทั้งคอนนี่เอาใจไปตอนจบ ฮ่าๆๆๆ หล่ออย่างกับเจ้าชายอังกฤษ (จริงๆนะ) หลิงเพ้อไปเลยเหอะ ตอนจบก็พูดดีมาก ประมาณว่าเพอร์ฟอมานซ์ของทุกคนอ่ะสุดยอดมากเลย แต่ที่เจ๋งจริงๆก็ต้องยกให้ริว แนวๆว่านับถือว่าตั้งใจแล้วก็สปิริต จริงๆช่วงคุยมีเยอะมากนะแต่ให้เล่าหมดคงไม่ไหว ตายก่อนพอดี
พอเลิกคอนก็เอาเลยค่ะ อยากส่งเคตะ (หัวเราะ) ถามหลิง เออ แกอยากเห็นเคตะขับรถป่ะ แต่จากที่นี่อาจจะไม่ได้ขับเองก็ได้นะ หลิงก็โฮเค รอก็รอ แต่เท่าที่เดินดูเลขทะเบียนรถ ไม่ยักกะเจอว่ะ แล้วก็นะ การ์ดวินส์ดุมาก ไล่แม่งอยู่นั่นอ่ะ ฮือออ กลัวนะเว้ย (หัวเราะ) แต่ถึงเราจะเดินหนีตอนที่เค้าไล่ แต่ก็ยังเดินวนไปวนมาอยู่นั่นแหละ
แล้วคนที่ออกมาก่อนก็ไม่ใช่เคตะเหมือนทุกครั้ง เป็นริวอิจิอ่ะ คิดว่าออกมากับเพื่อนนะ เพื่อนขับรถให้ ป้ายทะเบียนก็เมมมาเรียบร้อย ฮี่ๆ ริวออกมาทั้งๆที่ยังใส่ชุดตอนดับเบิ้ลอังกอร์น่ะแหละ (น่ารักเลิศ) ก็โบกมือให้แฟนเพลงที่ยังรอ จากนั้นก็ไร้ความคืบหน้า จนเริ่มถอดใจ เออ กลับเหอะ มืดแล้ว หิวด้วย แต่ขาเดินกลับ ไปเจอม้าหินเล็กๆที่มีไว้ให้นั่งพัก เราก็เลยนั่งโม้ๆๆๆต่อ จนมีการ์ดหน้าตาดีคนนึงเดินเข้ามาใกล้ ยู เจแปน ? เออดูมันถาม ไม่ใช่เจแปนนิสนะ เจแปน -*- ตอนนั้นรับมุขกับหลิงทันมาก แบบว่าต้องแกล้งเป็นต่างชาติ จะได้กลัวไม่กล้าเข้ามา แต่ปรากฏว่าป่าว เค้าถามต่ออีก เอโกะเอโกะ เราเลยผงกหัวรับไปว่าเออ ถ้าเป็นอังกฤษกรูรู้เรื่องนะ โดยที่หารู้ไม่ว่ากรูนี่โง่อิ้งเยี่ยงเทพ เค้าบอกว่า แคน ยู มูฟ เฮียร์ ? เราเลยถามกลับไปว่าแล้วทำไมฉันถึงอยู่ตรงนี้ไม่ได้ล่ะ เราน่ะมาจากต่างประเทศเลยนะ แต่แกก็ยังอ้อนน้อม พูดดี มายบอสๆๆๆอยู่นั่นแหละ จนเราบอก งั้นขอถามอีกคำถามเดียว เคตะกลับบ้านไปรึยัง พี่แก ฮ๊ะ อ่ะ โน ไอ ค้าน อันเซอร์ พอถามว่าทำไมก็บอกว่า ยู ว้อน ทู เซย์ กู๊ดบาย คือ….ฮามากอ่ะ พูดอังกฤษขำกันได้อีก น่าตาก็น่ารัก คิดดู เราวิ่งย้อนกลับไปเรียกเค้า ทำนองว่าถ่ายรูปคู่กับฉันได้มั๊ย ตอนแรกก็ไม่ได้หวังว่าต้องได้นะ แล้วก็ไม่ได้จริงๆ เค้าแค่ว่า ซอรี่ ไอบีซี่ฮ่าๆๆๆ อดเลย อยากถ่ายมาให้ได้ดูนะเนี่ย ฮึ่มๆๆๆ จากนั้นก็เลยคิดว่าเอาวะ เกรงใจการ์ดนะเนี่ย กลับก็ได้ แต่พอเดินๆกลับไปทางเดิม ปรากฏว่าประตูอารีน่าทิศเหนือเปิดว่ะ ก็เลยยืนรอดูวี่แว่ว ตอนนั้นมีแฟนเพลงรวมเรากับหลิงไม่เกินหกคน (งงด้วย แม่งฝั่งนั้นการ์ดยืนเป็นฝูง ฝั่งนี้ต่อให้เดินเลยประตูเข้าไปยังไม่โดนว่าเลย) แค่แปล๊บบบเดียว แท๊กซี่ก็ขับเข้ามาจอด แล้วชินยะลีดกับฮิโรกิก็ออกมา ตอนแรกเรามองเป็นอากิระว่ะ แต่หลิงมันบอกว่าฮิโรกิ ชัวร์ !! ตอนที่ชินยะยังไม่ขึ้นรถแล้วมองมา เราก็โบกมือให้นะ แต่เค้าไม่ยักกะโบกกลับ เลยคิดว่าจะใช่หรอวะ (เพราะตรงนั้นมันมืดมากอ่ะ สามทุ่มแล้วด้วย) แต่พอรถออก ไอ้เราก็ยืนแทบจะติดข้างๆรถ ปรากฏว่าเออใช่จริงๆด้วย (แต่ก็ยังเห็นหน้าไม่ชัดอยู่ดี ฮืออ แม่งงง ตาไม่ปกติ เซ็งจิตตตตต) หลิงมันก็โบกมือ ในขณะที่เราจ้องมันตาเขม็ง ฮ่าๆๆ หลิงบอกว่าฮิโรกิกับชินยะผงกหัวให้ จากนั้นก็กรี๊ดไปตามระเบียบ อื้มม สงสัยคงจะไปนั่งที่นั่งพิเศษฝั่งแสตนด์ชั้นหนึ่งแน่ๆ
ป.ล วันนี้ไปกับหลิงเหมือนมีล่ามส่วนตัว ฮ่าๆ สุดยอดอ่ะ
ป.ล สรุปว่าไม่ไปเกาหลีแล้วอ่ะ ไปไม่ได้ แต่คิดว่าคงไปรับที่สนามบินแหละ แล้วมีโปรแกรมดูคอนนิวส์กับหลิงสิ้นปี อื้มมมม จนได้อีก
ป.ล คอนวันนี้เป็นวันเกิดชินยะพอดีเลยนะ หุหุ
