ถ้าวันนี้ไม่ได้เห็นเคตะนะ คงเซ็งไปอีกยาว เหอะๆ เพราะก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะได้รึป่าว ไอบัตรคริสมาตร์อิเว้นเนี่ย ฮือๆๆๆ อย่าเลยๆๆ ไม่ได้เจอเคตะนานๆแล้วจะบ้าตาย (คิดถึงน่ะมันก็ใช่) แต่สาเหตุหลักเพราะหลอนกับเรื่องอื่นๆมากกว่า ถ้าไม่ได้ระบายด้วยการเจอเคตะ มีหวัง ==> @__@

ปล ถึงจะไม่ได้เห็นนานเหมือนทุกที แต่อย่างน้อยก็ได้รู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับการไปอะเมบะละ (เหตุผลนึงคือสต๊าฟของสตู ” โคตร ” หล่อ หล่อมาก หล่อกว่าการ์ดวินส์ทุกคนที่เคยเจอมา)

ปล ชอบคำพูดไอหลิงวะ ” ต้องขอบคุณที่เคตะมันสูงนะเนี่ย ” อื้มมม โคตรโดนอ่ะ

+++++++++++++++++++

Schedule ช่วงนี้อัดเต็ม แต่ส่วนใหญ่ได้ไปแต่รายการวิทยุ จริงๆนั่งจูนคลื่นแล้วเหมือนกันนะ แต่สุดท้ายก็พ้ายแพ้ต่อความขี้เกียจและอะไรหลายๆอย่าง เพราะฉะนั้นก็ตามเอาแต่รูปละกัน เหอะๆ

ของเดือนสิบสองยังไม่มา เพิ่งลงแค่ช่วงต้นเดือน แต่ถ้ารอซักสิ้นเดือนนี้ ตารางคงออกเพิ่มขึ้น งึมๆๆๆๆๆ อยากดูมิวซิคเจแปน พฤหัสหน้า หุหุ

Edited

ลืมบ่นเรื่องผ้าพันคอของเคตะ(ที่ใช้เป็นธีมตอนถ่ายปกอัลบั้ม) รู้ละว่าใช้ของ GAP ราคา 4900 เยน นี่ถือว่าแพงมั๊ยนะ แต่ตอนที่เห็นก็ไม่ได้ซื้ออ่ะ เพราะอยากซื้อบูธมากกว่า หุหุ เดี๋ยวไว้พรุ่งนี้จะออกไปเที่ยวอีก ถ้าเกิดคึกขึ้นมาก็อาจจะโฉบๆไปซื้อ น้ำหอมแบบที่เรียวเฮใช้ก็ด้วย อื้มมมม ช่วงนี้มีแต่เรื่องให้เสียเงินจริงๆเลยนะ

ถัดจากอาทิตย์นี้ไปก็เตรียมตัวพรีเซ็นต์ละ ทั้งตัวเซมิ แล้วก็ญี่ปุ่น ไหนจะรายงานมาร์เก็ตติ้งอีก อื้มม ช่วงนั้นคงไม่มีเวลามานั่งคิดเรื่องอะไรไร้สาระละนะ

ปล เหมือนไบท์จะอดรึป่าวไม่แน่ใจ ถ้าอย่างงั้นอิเว้นคงแค่สี่รอบ เหอะๆ แบบว่าจะไปเที่ยวนารากับเกียวโตด้วย เก็บเงินด่วนนนนน

กระทู้นี้ถูกป้องกันด้วยรหัสผ่าน. หากต้องการอ่าน กรุณากรอกรหัสผ่านข้างล่าง:

รหัสผ่าน:

วันนี้วินส์มีงานเปิดไฟต้นคริสมาสตร์ที่โอไดบะ เราไปถึงที่นั่นเกือบจะสิบเอ็ดโมงได้(มั๊ง) งานมันเริ่ม 12.45 ก็เลยไปนั่งกินแมคกันก่อน (คนไม่มีเงินก็งี้ละนะT^T) หลังจากนั้นก็เดินหาว่างานมันจัดที่ตรงไหน ตอนแรกก็แอบหมดหวังไปเหมือนกัน เพราะว่าสถานที่จัดงานมันโคตรจะเป็นมุมที่กันคนนอกได้ง่ายมาก (ประมาณว่ามีทางเข้าออกแค่ทางเดียวอ่ะ อารมณ์ว่าเหมือนอุโมงค์สูงๆพอเข้าไปก็จะเป็นโบสถ์จำลองที่วินส์จะต้องเล่นไลฟ์ง่ะ) แถมการ์ดวินส์ก็เยอะ + ดุ อย่างกับอะไรดี แต่ท้ายที่สุดเรากับหลิงก็หาทางให้ได้เห็นจนได้ งานนี้ไปแล้วรู้สึกว่า เออ ถึงไม่ได้บัตรก็เหมือนได้บัตรอยู่ดีละวะ…..แบบว่าเห็นกันจะๆง่ะ (ที่บอกว่าจะๆเนี่ย ไม่ได้หมายความว่าเห็นใกล้เหมือนตอนที่ไปรับที่สนามบินนะ) แต่ถ้านับว่าไม่ได้บัตรแล้วเห็นแบบนี้ก็ถือว่าคุ้มมาก แถมสถานที่ที่จัดก็โคตรจะเข้ากับอารมณ์คริสมาสตร์อ่ะ ชอบบบ

ตอนก่อนเริ่มงานยืนกันอยู่ตรงนี้ แต่พอเอาเข้าจริงๆ เรากับหลิงกระเถิบใกล้เข้าไปอีกอ่ะ ไม่มีนักข่าวยืนบังด้วย หุหุ

เริ่มแรกก็มีพิธีกรมากล่าวถึงประวัติวินส์อย่างคร่าวๆ  แล้วหนุ่มๆทั้งสามคนก็เดินออกมาจากประตูโบสถ์ ตอนที่เห็นนี่อึ้ง อึ้ง อึ้งมากกก ต้องใช้คำนี้เป็นคำบรรยายจริงๆ เนื่องจากว่าเมื่อคืนเราก็เพิ่งจะได้ดูพีวีไป พอมาเห็นตัวจริงนี่คิดขึ้นมาทันทีเลยว่า มีใครเอาเคตะไปศัลยกรรมที่ไหนก่อนรึป่าววะ ทำไมเคตะหล่ออย่างงี้เนี่ย (ได้ข่าวว่าตอนไปเจอที่สนามบินยังด่าว่าเคตะโทรมอยู่เลย ฮ่าๆๆ) ณ อารมณ์นั้นเราตระหนักได้จริงๆว่าเคตะโคตรจะไม่ขึ้นกล้องอย่างที่พี่เกดพูดจริงๆ เพราะขนาดเรามองเทียบกันจะหว่างตัวจริงกับจอมอนิเตอร์(ที่ติดอยู่ด้านบน) ความผ่องยังผิดกันซะห่างไกล…..อื้มมม ก็นั่นล่ะ เลยยืนบ้ากับไอหลิงไปพักใหญ่ จากนั้นวินส์ก็ต้องเดินจากเวทีไปยังแท่นเล็กๆตรงทางเดินที่ต่อทอดไปยังทางเข้างาน (หาดูได้จาดภาพที่ถ่ายลงตามเว็บข่าว) ก็ตรงได้อุงโมงค์อ่ะล่ะนะ ตอนนั้นไม่มีคำบรรยายใดๆเลย นอกจากคำว่าหล่อค่ะ หล่อ หล่ออิ๊บอ๋าย หล่อมากกก สปอร์ทไลท์ส่องได้เจิดจ้าโคตร….เคตะใจดีอ่ะ แบบว่าเหมือนแฟนเพลง(ที่อยู่ใกล้เคตะมากๆ)พูดอะไรซักอย่างนี้แหละ เคตะก็หันไปมองแล้วทำหน้าแบบ หา อะไรนะ โฮะๆๆๆๆน่ารักกกก

จริงๆยังแอบเสียดายอยู่นิดนึง เพราะก่อนหน้านั้นถ้าเราร่นที่ยืนไปข้างหลังอีกนิดนึง คงได้เห็นตอนวินส์ยืนอยู่บนแท่านชัดกว่านี้ - -”  เออลืมบอก ก่อนหน้าที่วินส์จะเดินไปยังแท่นก็ได้มีการเปิดไฟต้นคริสมาสตร์ด้วย คือ ดีใจว่ะ ชีวิตนึงอย่างน้อยก็มีโอกาสได้ร่วมงานเปิดไฟกับเคตะ ฮือๆๆ ปลื้มไม่รู้จะปลื้มยังไงเลยอ่ะตอนนั้น

เพลงที่ร้องวันนี้ก็เป็น Can’t Get Back (ท่าจบเป็นท่ากอดอ่ะ สุดๆเลย เห็นแล้วอยากโดนเคตะกอดขึ้นมาทันทีทันใด ฮ่าๆๆ) / Ameato / Everyday (เรารู้สึกว่าเพลงนี้ร้องเหมือนเวอร์ชั่นที่ไปเกาหลีเลยอ่ะ เพราะดีๆๆๆ เราชอบเคตะร้องแบบนี้มากกว่าจะทิ้งเสียงเหมือนในคอนรอบโยโยหงิ)  พอร้องจบก็เป็นช่วงถ่ายรูป แล้วก็สัมภาษณ์ เคตะน่ารักได้อีกอ่ะ เห็นแฟนๆกรี๊ดตัวเองเลยบ้ามั๊ง หันไปหันมาสองสามรอบ โบกมือ ยื้ม แล้วจู่ๆก็คุกเข่าคำนับให้ซะอย่างงั้น (รู้ละสิ ว่าแฟนเพลงชอบให้คุกเข่า อารมณ์เหมือนใน CGB อ่ะ ชิๆๆ ) แต่ถือว่าน่ารัก เพราะฉะนั้น เราให้อภัย >____<

ที่ตกใจมากๆคือเราเพิ่งจะเห็นจากในคลิปที่ถ่ายมาว่า เหมือนเคตะจะหันมามอง (คิดว่าไม่ได้มองเราโคยตรง แต่อาจจะเบนสายตามองโดยรอบจนมองเห็นคร่าวๆได้อ่ะ) เพราะตรงที่เรานั่งถ่ายคลิปคือมุมที่มีแฟนวินส์อยู่น้อยมาก มากถึงมากที่สุด (ตรงนั้นมีไม่เกินสิบกว่าคนอ่ะ) แล้วก็ไม่ใช่บริเวณที่แฟนคลับที่ได้รับบัตรจะยืนด้วย ตอนแรกก็ยิ้ม แล้วจู่ๆก็ทำหน้านิ่งแล้วหันหน้าหนีไปเลย T^T โฮฮฮ นี่ขนาดเราเพิ่งจะกลับมาเห็นที่บ้านนะ ยังโคตรกลัวเลย กลัวอ่ะ กลัวเคตะเห็น กลัวเคตะเกลียด แม่งงง หลอนนนนนนนนนนนนนน ต่อไปจะไม่เอากล้องไปถ่ายแล้ว  (ตอนถ่ายไม่ได้มองเคตะเลย มัวแต่จ้องอย่างอื่นอยู่ เลยไม่ทันเห็น) ที่รู้สึกว่าเคตะอาจจะเห็นว่ามีคนเอากล้องถ่ายตัวเองอยู่ นั่นคือหลังจากนั้นประมาณยี่สิบวิได้ แฟนคลับที่ยืนในส่วนของได้รับบัตรก็พากันหันมามองใหญ่ ฮืออ เคตะต้องเห็นแน่ กลัวว่ะ กลัวสายตาอ่ะ แฟนคลับคนอื่นจะมองยังไงกรูไม่สน แค่เคตะก็พอ Y___Y อืมมม ครั้งต่อไปอัดแค่เสียงมาก็ได้วะ ฮึ่มมมม

อันนี้ถ่ายหลังจากงานเลิก สต๊าฟเค้าเอาซุ้มมาตั้ง ก็เลยไปขอถ่ายรูปมา

————————————–

อีกไม่นานคงได้เริ่มไบท์ที่ MAC แล้ว ดีใจอ่ะ ในที่สุดจะได้มีเงินซื้อของได้อย่างอิสระซักที นี่ถ้างานลงตัวแล้วเก็บเงินได้เยอะจริงๆนะ อิเว้นปีหน้าเจอกันไม่ต่ำกว่าห้ารอบแน่ๆเคจัง (หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง) แต่ถ้าไม่มีเงินก็อดไป ดูแค่โตเกียวพอ - -”

ปล วันนี้มีความสุข นั่งกินข้าวไป ดูเคตะสัมภาษณ์บนเวทีไป ช่างเป็นอาหารมือที่มีวิวดีที่สุดในโลก (แต่จะดีกว่านี้ถ้าเป็นอาหารไทย T___T)

今、どうしてあまり家族を会いたくないか、分からない。頭の中に慶太のこといっぱいあって、「いつまた慶太に会うかな？　いつ。。いつ」を考えてばがりだ。私ばかじゃないの？？

ところで、来月の七日、英語クラスのみんなの日本人の友達と飲み会する予定がある。でも行くかどうか、まだ決めてない。ユウ君が行ったら、私も行きたいな～と思う。笑

みんな。。「EVERYDAY」と言う曲はもう聞いただろうか？この曲について、どう思ったの？よくて、きれい曲でしょう？慶太の声が凄いね。私が一日中この曲しか聞いてない。聞けば聞くほど慶太君に会いたくなって来た。

さ～～新しいシングルは一枚ずつ買うつもりだ。お金がなくなるかも。。。でも慶太のために何でもします。笑

 P.S. 九月の給料もらった！！

แบบว่าเจ็บใจตัวเองตั้งแต่เมื่อวันศุกร์แล้วที่ไม่ได้ไปส่ง ทั้งๆที่ตอนกลางคืนก็นั่งเช็คไฟท์จนรู้เวลาที่วินส์จะไป ก็นะ เวลานั้นคิดแค่ว่าไม่อยากโดดเรียน แถมอดได้เงินทำงานอีก ก็เลยไม่ได้สนใจอะไรมากนักอ่ะ แต่พอกระโดดขึ้นเตียงปุ๊บ เอาละ ความคิดเริ่มแล่นเข้ามาในหัว แม่งงง ถ้าไม่ไปนี่อดเจออีกนานเลยนะ มิวสิคเจแปนก็ใช่ว่าจะว่าง (ยังไม่ชัวร์) ไหนจะโคฮาคุอีก (เพราะมีตารางดูคอนนิวส์) พอคิดได้อย่างนั้นเลยลงมาเตรียมชุด แล้วก็มาดมั่นเอาไว้โคตรๆว่า เออ ยอมโดดเรียน อยากเจอเคตะๆๆๆๆ อยากเจออย่างเดียว นาฬิกาปลุกก็ตั้งไว้ตีห้า แต่พอเอาเข้าจริงๆก็ไม่ได้ไป จำได้ว่าเจ็บใจตัวเองมากอ่ะ ที่ไม่ไปเพราะกลัวตามญี่ปุ่นไม่ทันเพื่อน แต่ปรากฏว่าเวลานั่งเรียนนี่ไม่มีสมาธิเลย ดูเวลาอยู่ตลอด อารมณ์คล้ายจิตตก ก็เลยคิด อื้มมม ตรูจะต้องไปรับให้ได้ ยังไงก็ต้องเจอ ไม่งั้นถ้ารอให้ถึงอิเว้นปีหน้า อิเค้กจะขาดใจตายซะก่อน

ก็นั่นล่ะตื่นไปถึงสนามบินตั้งกะสิบเอ็ดโมง นั่งรอจนตูดแฉะ เพราะอยากรอตั้งแต่ไฟท์แรกจากเกาหลี มีคิดในใจเหมือนกันว่าถ้ามันไม่มาลงวันนี้นะ พรุ่งนี้ก็จะโดดเรียน (คราวนี้ยอมว่ะ ฮ่าๆๆ) มารออีก แต่พอเช็คในมือถือ อ้าว วันนี้มันมีอัด windy street ครั้งสุดท้ายตอนสามทุ่มนี่หว่า งั้นมันคงกลับวันนี้แหละ จากห่อเหี่ยวนิดๆเลยโอเคขึ้นมาหน่อย ตอนแรกมีแฟนคลับอยู่คนเดียว ผ่านไปชั่วโมงนึง เพิ่มมาเป็นแปด ผ่านไปอีกนิด เป็นสิบ เพิ่มๆๆๆจนสุดท้ายแล้วก็ประมาณห้าสิบคนได้ ในวินส์คนที่ออกมาคนแรกก็เป็นริวอะ ขำมาก เพราะดูเหมือนริวจะตกใจว่าทำไมมีแฟนเพลงมารอเยอะขนาดนี้ ก็เลยชะงักไปนิดนึงแต่ก็เดินออกมา เราก็ไม่สนว่ะ อื้มม ผ่านมาก็ผ่านไป พอเหลียวกลับไป เออ เรียวเฮ ไม่สบายหรอ เพราะใส่ผ้าปิดปากไว้ไง อือ แค่นั้นจบ ที่สำคัญคือ เคตะอยู่ไหนวะ พอมองดีๆ เออโดนรุมซะ - -”

เราก็ยื่นจดหมายไปให้นะ เคตะก็รับ แบบว่าไม่ไหวแล้ว โทรมมาก เวลาไม่โบะนี่มันแย่ขนาดนี้เลยหรอเนี่ย เราว่าตอนอิเว้นเห็นใกล้แล้วคิดว่ามันโทรมแล้วนะ พอมาเจออารมณ์แสงนีออนธรรมดานี่ยิ่งแล้วใหญ่ เหอะๆ จะมีดาราคนไหนที่มันจะโทรมได้เยี่ยงนี้บ้างเนี่ย ริวอิจิกับเรียวเฮยังไม่เท่าเคตะเลย T^T นั่นล่ะก็ไม่อะไร แต่ที่ฮาคือหลิงมันเหยียบรองเท้าเคตะด้วย ไอ้คู่แพงๆดีแอนจีสีขาวในไลฟ์น่ะแหละ ส่วนเราก็ทนแรงดันไม่ไหว เลยเดินอ้อมไปหลังเคตะซะงั้น มาถึงตอนนี้รู้สึกว่าเคตะเป็นพระ แล้วตัวเองอยากแปะทองยังไงชอบกล (หัวเราะ) คือเราจับหลังเคตะอ่ะ แต่ก็ไม่กล้าจับแรง (กลัวว่าถ้าใส่แรงไปเต็มฝ่ามือ เคตะอาจล้มได้ เหอะๆ) ให้อารมณ์คึกมาก หลังเคตะ หลังเคตะ ฮ่าๆๆๆๆ มีมองเก็บรายละเอียดด้วยนะ อื้มกางเกงแบบนี้ เสื้อแบบนี้ พอกลับมาถึงหอก็เพิ่งคิดได้ เออ ทำไมไม่จับก้นเคตะวะ (เข้าข่ายโรคจิต ฮ่าๆๆ)

พอตอนออกจากประตูก็เอาเลยค่ะ สัญชาตญาณในการตามดาราของไทยเนี่ยมันเป็นกันทุกคนจริงๆ ฮ่าๆๆๆ คือวิ่งวนแล้วอ้อมมาด้านหน้าเคตะ แบบมันจะขึ้นรถแล้ว ทำไงดีๆๆๆ ในหัวมันโปรเสสเร็วมาก ต่อไปจะไม่ได้เจออีกนานนะ จะไม่ได้เจอๆๆๆๆ ตรงนั้นไม่มีการ์ด ไม่มีแฟนคนอื่นยืนบัง………เท่านั้นล่ะ เลยยื่นมือไปแตะแขนเคตะ แบบไม่ไหวแล้วววววว ขนเยอะมาก จริงๆอยากจับมือเลยนะ แต่เคตะถือจดหมายกับขนมไว้เต็มทั้งสองข้าง ก็เลยอื้มม แค่แขนก็ได้วะ ที่เสียดายคือเคตะหันมามอง ประมาณว่าใครมาแตะมือกรูวะ แต่ด้วยสัดส่วนความสูงของเรากับเคตะ เราก็เลยได้แต่มองแขน (รู้งี้กรูมองหน้าดีกว่า ฮืออ) แต่เคตะก็ไม่ได้ว่าอะไรอะ ท่านแค่ทำเหมือนผงกหัวแล้วก็ขึ้นรถ

วินส์วันนี้ดูนิ่งกันหมด ที่น่ากลัวคือริวอิจิอ่ะ อย่างกับยากูซ่า เดินแบบไม่สะทกสะท้านอะไรเล้ยย ใส่แว่นดำ สูทดำ อยากทราบว่าอยู่แก๊งไหนคะ ฮ่าๆๆๆๆๆ แถมบรรยากาศที่สนามบินเงียบมากอ่ะ เงียบแบบไม่น่าเชื่อว่านี่คือการมารอรับดารา อึมครึมๆๆๆๆ แต่ที่แย่ยิ่งกว่าคือเราโดนแฟนวินส์ดุว่ะ เค้าหันมา คาเมร่า ดาเมะ !!!  ฮืออ ทำหน้าทำตาข่มใส่อีก น่ากลัวชิบ

จากนั้นก็ไปช๊อปปิ้งที่ฮาราต่อ กลับถึงหอก็ซักเกือบสามทุ่มได้มั๊ง (จำไม่ได้) แต่พอเข้าไปเช็คข่าว อื้มมม วินส์จะมีงานที่ NHK Osaka  Hall โฮยยยย อยากไปอ่า

ปล อยากช๊อปอีก หนุกๆๆๆๆๆ อยากได้บู๊ทอีกซักคู่ง่ะ

ตามเวลาที่ประตูต้องเปิดคือสามโมง เรากับไอหลิงก็เอาเหอะ ยืนรอหน้าฮอลล์ด้วยอารมณ์ห่อเหี่ยว สามโมงสิบก็แล้ว สามโมงครึ่งก็แล้ว แม่งยังไร้วี่แววของการเคลื่อนขบวนคน ด้วยความซวยของวันนี้ที่มีมากมายเหลือแสนกับความหงุดหงิดเพราะอากาศเลยแกล้งบนเล่นๆ ” เออ แม่งเลทขนาดนี้ไม่ใช่ว่าใครบาดเจ็บจนคอนยกเลิกแล้วเอาเงินคืนแฟนเพลงหรอกนะ ” แบบฮามากอ่ะ ตอนแรกก็แซวว่าเป็นเคตะป่ะวะ เห็นตอนซื้อของเสียงซ้อมขาดๆหายๆ ไม่ใช่ว่าไม่สบายจนร้องไม่ได้หรอวะ แต่สุดท้ายก็เมนมาที่ริวอ่ะแหละ คิดว่ามันคงตื่นเต้นกับสถานที่มั๊ง คงวิ่งๆแล้วดันตกเวที อื้ม ตอนรอก็พูดเล่นกันทำนองนี้ คิกคักๆกันใหญ่ หลิงมันบอกว่าเออดี จะได้เงินคืน เพราะเสียเงินไปเยอะแล้ว แต่ตอนนั้นถ้าคืนเงินจริงๆนะคงมีเคือง อุตส่าห์คิดถึง…อยากเจอเคตะจะตาย (ไม่งั้นเราคงมีเรื่องหลอนต่อไปเรื่อยๆก่อนเปิดเทอมแน่ๆ)

นั่นล่ะก็รอๆๆๆๆ ซักพักสต๊าฟออกมาพูดว่าวินส์มีคนบาดเจ็บ (คือ ไม่ได้บอกว่าเป็นใครนะตอนแรกอ่ะ) จะเลื่อนเวลาเข้าฮอล์ แฟนเพลงทุกคนก็ ฮ๊ะ !!!! โห่ ตอนนั้นนะ ให้อารมณ์เหมือนไปร่วมแจมกับพันธมิตรเลยอ่ะ เพราะบรรยากาศมันตื่นตัวมากๆ พอถึงตอนนี้ก็มองกับไอหลิงไปมาแล้วเริ่มหน้าซีด เออปากกรูนี่ขลังเหมือนกันนะ - -” แต่ก็ยังรอไปเรื่อยๆ คิดแค่ว่าอย่าคืนตังค์ก็พอ ยังไงก็อยากเจอเคตะ เพราะถ้าคนเจ็บไม่ใช่เคตะ ยังไงก็ยากที่จะยกเลิก เพราะแฟนเพลงมากันเยอะมาก  (โคตรจะเคตะอ่ะ ตอนนั้น แฮ่ะๆ) แล้วเวลารอคอยก็สิ้นสุดลง ฮอลล์ใหญ่นะ ประทับใจมาก คนมาก็เยอะ แต่ก็ยังไม่เต็มฮอลล์อยู่ดี คราวนี้แฟนเรียวเฮเยอะ(มาก) พอๆกับแฟนเคตะเลย แต่อื้ม เผลอๆจะมากกว่าด้วยมั๊ง ไม่รู้ว่ะ เรามองจากอารีน่ากับแสตนด์ฝังตรงข้ามอย่างเดียว

อันนี้เป็นภาพที่คนยังทยอยเข้ามาไม่หมดนะ แอบถ่ายอย่างแรงงง

พอเจอที่นั่งก็โม้กับหลิงฆ่าเวลา ไม่นานก็มีพิธีกรออกมาพูดว่าสมาชิกวินส์น่ะบาดเจ็บ คนๆนั้นก็คือริวอิจิ บอกว่ายืนไม่ได้(หรือถูกสั่งว่าห้ามยืนนี่แหละ) แต่ก็คิดว่าคงจะขึ้นบนเวทีด้วย  อยากบอกว่าฮอลล์เงียบมาก เงียบจนน่ากลัวอ่ะ ทั้งๆที่มีคนเป็นหมื่นนั่งอยู่ (ขนลุกกก) จากนั้นเสียงโฮ เสียงกรี๊ด แล้วก็มีแฟนริวร้องไห้กันตรึม ตอนที่เห็นอ่ะเฉยๆนะ แต่ก็เข้าใจอารมณ์อ่ะ ขนาดไม่ใช่เคตะยังอินไปด้วยขนาดนี้ ถ้าเป็นเคตะคงได้ร้องออกมาเหมือนกันมั๊ง

แล้วคอนก็เริ่มขึ้น วินส์โผล่ขึ้นมาสามคน เออเคตะร้องได้ เรียว ริว เต้นได้ อ้าวเวร ไหนบอกยืนไม่ได้ไง แล้วเต้นเนี่ย ไม่ใช่เต้นเหมือนคนขาเจ็บนะ พี่แกเต้นได้ปกติเลย ถ้าไม่บอกว่าบาดเจ็บก็คงไม่รู้ เรามีเห็นเต้นแล้วเซอยู่เหมือนกันนะ คือตั้งแต่ที่เห็นริวขึ้นเวทีแล้วล่ะ นับถือสปิริตมาก ก็เลยไม่ได้มองเคตะ ฮ่าๆๆ จ้องแต่ริวว่ะ โคตรปลื้มเลย น่ารักมาก พอเอ็มซีแรกก็ขอโทษขอโพยเรื่องที่ให้รอนานตามแพทเทิร์นวินส์ แล้วก็พูดเรื่องอาการบาทเจ็บของริวอิจิ ริวพูดประมาณว่าทุกคนมากันขนาดนี้ ถึงยังไงก็จะพยายามให้ถึงที่สุด แล้วเรียวก็วกไปพูดว่าพี่สาวแต่งงานแล้ว แล้วก็ไปฮันนีมูนที่ฮาวาย เจ้าตัวเลยขอไปด้วย อื้ม ระหว่างนั้นก็มีแซวๆกัน ฮามากอ่ะ ริวน่ารักได้อีก

คอนวันนี้มีข้อผิดพลาดแล้วก็อะไรที่เพิ่มขึ้นกับลดลง เยอะเหมือนกันนะ โซโล่แด้น เคตะทำหมวกหล่นสองครั้ง เกือบร้องผิดไปหนึ่งครั้ง บางเพลงก็มีท่าที่เปลี่ยน (เพราะริวเต้นไม่ได้) ตอนที่คอนเริ่มแรกๆนะ ก็แอบพูดกับหลิง เออ คอนวันนี้ไม่สนุกแน่เลยว่ะ ริวเจ็บขนาดนี้ แถมพวกมันต้องเกร็งกันแน่ๆ เพราะฮอลล์ใหญ่ แล้วก็เพิ่งเคยมากครั้งแรก แต่ถึงเคตะจะบอกว่าตื่นเต้นที่ได้มาเล่นที่นี่แต่ถ้ารวมเรื่องอาการบาดเจ็บแล้ว โดยรวมทุกกคนก็ออกมาดีนะ (ถึงแม้ว่าตอนแรกจะหวังไว้มากกว่านี้ก็ตามที)

ชอบเอ็มซีนึงมากที่ริวพูดถึงผ้าอัลลิมิเต็ดที่ออกมา (เป็นสีดำแดง) ถ้าไล่ตั้งแต่คอนเริ่มทีแรกก็จะเป็น แดงฟ้า เหลืองเขียว แล้วก็มาดำแดง ริวบอกว่าสีพวกเนี่ยมันเกิดมาจาก ฮัชเช่ย (อันนี้ฟังไม่ทันว่าพูดว่าอะไร) แล้วอันต่อมาก็เกิดมาจากฮัชเช่ย(อีก) แต่ทำเสียงสไปรซ์อ่ะ (สีสไปรซ์มันเหลืองเขียวไง) แล้วอันสุดท้าย พี่แกทำเสียงเหมือน คะโค้ม คึก เคิ่ก  อารมณ์ว่าเป็นโค้ก เลยออกมาเป็นสีดำ โห่ ฮามาก ริวเอาใจไปเลยยยยยยยยยย ฮ่าๆๆๆ ที่ประทับใจอีกอย่างคือริวอ่ะบอกว่าตอนแรกจะไม่ขึ้นคอน แต่เห็นเคตะกับเรียวเฮพยายามในส่วนของตัวเองไปด้วยแล้วก็เลยคิดว่า แล้วตัวเองทำไมถึงอยู่เฉยๆ ก็เลยตัดสินใจจะขึ้นฮอลล์ เอาจริงๆเลยนะ เราคิดว่าริวจะขึ้นแค่บางเพลง แต่นี่โผล่มาหมดเลยค่ะ แต่ก็อยากที่บอกไปอ่ะนะ ว่ามันมีการปรับเปลี่ยนเยอะเพราะริวคงยืนนานๆไม่ได้ อย่างเพลงฮัลโหล ก็ให้ริวนั่งเล่นกีตาร์ ท่าที่ต้องกระโดดติดๆกันก็ให้ทั้งเรียวกับริวไม่กระโดด เพราะจะได้ดูไม่แปร่งเกินไป ที่งงจริงๆคือเคตะ เอ่อ ได้ข่าวว่าสบายดี (มีร้องเสียงแหบไปครั้งสองครั้ง) แต่ทำไมเพลงอาเมะอาโตะไม่ทำมือประกอบวะ ริวกับเรียวยังทำเลยอ่ะ T^T (ท่านั้นชอบซะด้วยเหอะ)

เรียวบอกว่าคอนวันนี้มีสามชั่วโมง แต่ก็จบเร็วเลยมีเพลงแถมให้ จริงๆแค่อังกอร์แรกก็สนุกแล้วนะ มีแต่เพลงที่ชอบทั้งนั้นอ่ะ แถมเคตะก็ยั่วโปรยเสน่ห์ซะยกใหญ่ น่ารักจริงๆ แค่ยั่วไม่เท่าไหร่ ไอ้อาการวิ่งจากเวทีขวาไปเวทีซ้ายเพื่อไป “โผกอด” ริวเนี่ย ทำซึ้งมาก (ต้องใช้คำว่าโผกอดจริงๆ เพราะมันไม่ได้กอดกันเหมือนทุกครั้ง แต่ท่านกระโจนเข้าหาเลยว่ะ) ริวก็ไม่ต่างกัน ตัวเองก็ป่วยแต่ยังไม่ทิ้งอารมณ์ติส ไอ้อาการปิดตา อินกับเพลง ส่ายหัวไปส่ายหัวมาอ่ะ ยิ่งเห็นก็ยิ่งคิด เออ สรุปมันป่วยจริงป่ะวะ ฮ่วย (แต่ก็แอบเห็นหน้าท้องริวด้วยง่ะ ฮ่าๆๆ) นี่ก็เล่นเพลงในซิงเกิ้ลใหม่ไปสองเพลง ชอบมาก เพลงนึงร้องคั่นเอ็มซี อีกเพลงร้องตอนดับเบิ้ลอังกอร์ เคตะบอกว่าเนี่ยเพลงนี้ทุกคนต้องไม่รู้จักแน่ๆ ชื่อ everday เป็นเพลงแนวอกหักอีกแล้ว เคตะหล่อกระชากมาก เอาเป็นว่าทั้งคอนนี่เอาใจไปตอนจบ ฮ่าๆๆๆ หล่ออย่างกับเจ้าชายอังกฤษ (จริงๆนะ) หลิงเพ้อไปเลยเหอะ ตอนจบก็พูดดีมาก ประมาณว่าเพอร์ฟอมานซ์ของทุกคนอ่ะสุดยอดมากเลย แต่ที่เจ๋งจริงๆก็ต้องยกให้ริว แนวๆว่านับถือว่าตั้งใจแล้วก็สปิริต จริงๆช่วงคุยมีเยอะมากนะแต่ให้เล่าหมดคงไม่ไหว ตายก่อนพอดี

พอเลิกคอนก็เอาเลยค่ะ อยากส่งเคตะ (หัวเราะ) ถามหลิง เออ แกอยากเห็นเคตะขับรถป่ะ แต่จากที่นี่อาจจะไม่ได้ขับเองก็ได้นะ หลิงก็โฮเค รอก็รอ แต่เท่าที่เดินดูเลขทะเบียนรถ ไม่ยักกะเจอว่ะ แล้วก็นะ การ์ดวินส์ดุมาก ไล่แม่งอยู่นั่นอ่ะ ฮือออ กลัวนะเว้ย (หัวเราะ) แต่ถึงเราจะเดินหนีตอนที่เค้าไล่ แต่ก็ยังเดินวนไปวนมาอยู่นั่นแหละ

แล้วคนที่ออกมาก่อนก็ไม่ใช่เคตะเหมือนทุกครั้ง เป็นริวอิจิอ่ะ คิดว่าออกมากับเพื่อนนะ เพื่อนขับรถให้ ป้ายทะเบียนก็เมมมาเรียบร้อย ฮี่ๆ ริวออกมาทั้งๆที่ยังใส่ชุดตอนดับเบิ้ลอังกอร์น่ะแหละ (น่ารักเลิศ) ก็โบกมือให้แฟนเพลงที่ยังรอ จากนั้นก็ไร้ความคืบหน้า จนเริ่มถอดใจ เออ กลับเหอะ มืดแล้ว หิวด้วย แต่ขาเดินกลับ ไปเจอม้าหินเล็กๆที่มีไว้ให้นั่งพัก เราก็เลยนั่งโม้ๆๆๆต่อ จนมีการ์ดหน้าตาดีคนนึงเดินเข้ามาใกล้ ยู เจแปน ? เออดูมันถาม ไม่ใช่เจแปนนิสนะ เจแปน -*- ตอนนั้นรับมุขกับหลิงทันมาก แบบว่าต้องแกล้งเป็นต่างชาติ จะได้กลัวไม่กล้าเข้ามา แต่ปรากฏว่าป่าว เค้าถามต่ออีก เอโกะเอโกะ เราเลยผงกหัวรับไปว่าเออ ถ้าเป็นอังกฤษกรูรู้เรื่องนะ โดยที่หารู้ไม่ว่ากรูนี่โง่อิ้งเยี่ยงเทพ เค้าบอกว่า  แคน ยู มูฟ เฮียร์ ? เราเลยถามกลับไปว่าแล้วทำไมฉันถึงอยู่ตรงนี้ไม่ได้ล่ะ เราน่ะมาจากต่างประเทศเลยนะ แต่แกก็ยังอ้อนน้อม พูดดี  มายบอสๆๆๆอยู่นั่นแหละ จนเราบอก งั้นขอถามอีกคำถามเดียว เคตะกลับบ้านไปรึยัง พี่แก ฮ๊ะ อ่ะ โน ไอ ค้าน อันเซอร์ พอถามว่าทำไมก็บอกว่า  ยู ว้อน ทู เซย์ กู๊ดบาย คือ….ฮามากอ่ะ พูดอังกฤษขำกันได้อีก น่าตาก็น่ารัก คิดดู เราวิ่งย้อนกลับไปเรียกเค้า ทำนองว่าถ่ายรูปคู่กับฉันได้มั๊ย ตอนแรกก็ไม่ได้หวังว่าต้องได้นะ แล้วก็ไม่ได้จริงๆ เค้าแค่ว่า ซอรี่ ไอบีซี่ฮ่าๆๆๆ อดเลย อยากถ่ายมาให้ได้ดูนะเนี่ย ฮึ่มๆๆๆ จากนั้นก็เลยคิดว่าเอาวะ เกรงใจการ์ดนะเนี่ย กลับก็ได้ แต่พอเดินๆกลับไปทางเดิม ปรากฏว่าประตูอารีน่าทิศเหนือเปิดว่ะ ก็เลยยืนรอดูวี่แว่ว ตอนนั้นมีแฟนเพลงรวมเรากับหลิงไม่เกินหกคน (งงด้วย แม่งฝั่งนั้นการ์ดยืนเป็นฝูง ฝั่งนี้ต่อให้เดินเลยประตูเข้าไปยังไม่โดนว่าเลย)  แค่แปล๊บบบเดียว แท๊กซี่ก็ขับเข้ามาจอด แล้วชินยะลีดกับฮิโรกิก็ออกมา ตอนแรกเรามองเป็นอากิระว่ะ แต่หลิงมันบอกว่าฮิโรกิ ชัวร์ !! ตอนที่ชินยะยังไม่ขึ้นรถแล้วมองมา เราก็โบกมือให้นะ แต่เค้าไม่ยักกะโบกกลับ เลยคิดว่าจะใช่หรอวะ (เพราะตรงนั้นมันมืดมากอ่ะ สามทุ่มแล้วด้วย) แต่พอรถออก ไอ้เราก็ยืนแทบจะติดข้างๆรถ ปรากฏว่าเออใช่จริงๆด้วย (แต่ก็ยังเห็นหน้าไม่ชัดอยู่ดี ฮืออ แม่งงง ตาไม่ปกติ เซ็งจิตตตตต) หลิงมันก็โบกมือ ในขณะที่เราจ้องมันตาเขม็ง ฮ่าๆๆ หลิงบอกว่าฮิโรกิกับชินยะผงกหัวให้ จากนั้นก็กรี๊ดไปตามระเบียบ อื้มม สงสัยคงจะไปนั่งที่นั่งพิเศษฝั่งแสตนด์ชั้นหนึ่งแน่ๆ

ป.ล วันนี้ไปกับหลิงเหมือนมีล่ามส่วนตัว ฮ่าๆ สุดยอดอ่ะ

ป.ล สรุปว่าไม่ไปเกาหลีแล้วอ่ะ ไปไม่ได้ แต่คิดว่าคงไปรับที่สนามบินแหละ แล้วมีโปรแกรมดูคอนนิวส์กับหลิงสิ้นปี อื้มมมม จนได้อีก

ป.ล คอนวันนี้เป็นวันเกิดชินยะพอดีเลยนะ หุหุ

じゃ、日本に着いた時またブロク書く

P.S.　今年、ウィンスのライフへ見に行くタイ人は多いようだね。hu..hu

また七日日本に行く。今の気持ちがちょっと悪いんだ、しかし二十三日慶太にあう。そう思うと、気持ちがよくなった。慶太にあいたいな～韓国へ行くところはどうしよう？行きたいけど、お金がないし、あにも貸してくれないし。。彼にウィンスのコンサートのために二万バーツ借りて、バカじゃないって言われた。T__T　どうしよう？どうしよう？

ところで、最近　一日中のせいかつが変わらない。朝起きて、ごはんを食べて、本を読んで、アニメを見て、インターネットをして、寝てる。つまらなそう？じつはとても楽な時間だ。とくにアニメを見てる時、ナルトとかハンターXハンターとか…とても幸せだよ。そのうえ、アニメをよく見るから、日本語についてほかの目的が増えた！！それは漫画のこと。早く日本語の漫画を読めるようにこれからもっと一生懸命勉強してます。頑張れ！！！

P.S. 私の日本語はどう？これから、できるだけなんども日本語で書くようにしてます。

แล้วในฝันก็ไม่ได้พูดคล่องนะ ให้อารมณ์ตอนโง่ๆแบบนี้น่ะแหละ พูดคำหยุดคำ แต่เคตะก็เข้าใจอ่ะ ท่านทำหน้าเหมือนลำบากใจ แต่ก็เขียนมาให้ นี่จำไม่ได้อ่ะว่าเป็นไฟท์ไหน แต่จำได้ว่าเป็นรอบ 5.50 (ไม่รู้ว่าเช้าหรือเย็น จริงๆมันควรจะหมายความว่าตีห้า แต่ความรู้สึกมันบอกว่าเป็นตอนเย็นอ่ะ…)  555 บ้าไปเลย ตื่นขึ้นมาแล้วแบบ แหมมม เหมือนเคตะจะรู้เวลาเลยแฮะ เข้าใจตามมาหลอกหลอนซะจริงๆ หล่อมาก ในฝันโคตรจะหล่อ แถมเป็นครั้งแรกด้วยที่รับรู้ได้ถึงความใจดี โฮฮฮ  อยากเจอว่ะ นี่ถือเป็นลางห์บอกเหตุรึป่าววะเนี่ย (หัวเราะ)

นี่ยังคิดเลยว่ากลับญี่ปุ่นเดือน 9 ก็ยังไม่อยากจะทำงานอ่ะ เพราะถ้าเพิ่งได้งานแล้วดันโดนให้ลงวันที่ 23 ก็เซ็งแย่ เราคงถูกไล่ออกตั้งกะยังไม่ครบเดือน ประมาณว่าเพิ่งได้งานเจือกจะลางานซะงั้น - -”  ฮือๆๆ ยังไงเจอเคตะก็สำคัญกว่าอยู่ดีอ่ะ จริงๆกลับไปเดือน 9 ก็อยากเที่ยวนะ อยากไปดิสนี่ย อยากไปอควาเรี่ยม โอย เยอะแยะไปหมด แต่เงินนี่สิคือปัญหา

หลอนๆๆๆ ผีเคตะเฮี้ยนมาก 5555

กลับญี่ปุ่นไปคราวนี้ก็ต้องเริ่มทำไบท์ข้างนอกแล้ว เอาไงดีล่ะ อยากทำแม๊ค…เรื่องงานหนัก หรืออะไรเราไม่ค่อยคิดมากหรอกนะ มันดีแค่ว่าสามารถเลือกเวลาเข้าได้ เราว่างานที่เลือกเวลาได้อ่ะ มันเหมาะกับเราสุดแล้วนะ เผื่อสุดวิสัยต้องไปหาเคตะ หรือไปทำโน่นทำนี่จะได้ไม่โดนว่ามาก แต่ปัญหามันคือจะมีปัญญาสมัครรึป่าวนี่สิ - -” เพิ่งจะอยู่ญี่ปุ่นได้แค่ 4 เดือน แถมกลับไทยอีก 1 เดือนอีก ภาษาอันแข็งแรงของเราจะไปรอดมั๊ยวะ หลอนนนนน ~~~~~ อยากทำแม๊คๆๆๆๆๆ แต่เมื่อวันก่อนมิ้นก็พูดว่าแถวๆชินจูกุมีร้านอาหารที่เพิ่งเปิดใหม่ เค้ารับริวกักเซย์ด้วย นี่ก็ว่าจะลองดูเหมือนกัน แต่ติดอย่างเดียวคือ…ทำไมมันต้องเป็นที่ชินจูกุด้วยฟระ โคตรของโคตรจะไม่ชอบเลยง่ะ

ป.ล. ยังไม่ได้กินก๋วยจั๊บเยาวราชเลยว่ะ โฮกกก

+++++++++++++++++++++++++++++++

ตอนนี้เรื่องที่วนอยู่ในหัวมี 3 เรื่อง

1. ไม่อยากกลับญี่ปุ่น อันเนื่องมาจากไม่อยากเรียน เบื่อ (แต่ยังอยากเจอเคตะอยู่นะ)

2. ไปเกาหลี ทำไงดีวะ ถ้ายืมเงินเอกไม่ได้นี่อดลูกเดียวเลยนะ ฮือออ อยากไปปปปปป

3. รายงาน ตอนนี้ยังไม่เสร็จซักอัน (เพราะไม่มีอารมณ์ทำ เหอะ)